Streek-GR Hageland: Horst – Aarschot

Datum: 2 maart 2013
Traject:  Kasteel van Horst – Aarschot (B):  17,6   km
Topogids: Streek-GR Hageland (2009)
Wandeltijd: 11:00 – 16:15
Weer: 4°C, bewolkt, enkele opklaring in namiddag
Stilte: 4/5

Moedermeule, Gelrode

Vandaag de tweede etappe van de streek-GR Hageland. De eerste vonden we al heel sterk en onze verwachtingen zijn hoog gespannen.  We vinden op een zaterdag makkelijk parkeergelegenheid aan het station van Aarschot. Buslijn 310 zet ons na een rit van amper 12′ af aan halte Horst (Sint-Pieters-Rode). Op weg naar het kasteel van Horst knoeien we met de wandelstokken; om een of andere reden werkt het schroefmechanisme niet meer en zullen L. en ikzelf het met elk één stok moeten doen.

P1060771

Aan het kasteel is het om 11 uur bijzonder rustig. Op de kasteelvijver wat aalscholvers, wilde eenden en een enkele reiger. Het weer is een beetje zuur, met lage mist zodat de doortocht van de vochtige Wingevallei wat mysterieus aandoet. Het gaat door natte bossen en weiden naar de Benninksberg; aan de overzijde steken we de brug over de E314 over en beklimmen de Wijngaardberg.

P1060774  P1060776

De beschermde Wijngaardberg is één van de laatste onaangetaste Diestiaan-heuvels uit de regio. De Hagelandse wijnstreek is de meest noordelijke van Europa. Vanop een picknickbank aan het begin van de klim hebben we er een mooi zicht op. Op de top vinden we de Stenen Muur, een ijzerzandstenen muur die traditioneel de wijngaarden beschermde tegen de noordenwind.

P1060778 P1060782

Via de talrijke boomgaarden dalen we af naar de oude baan Leuven-Aarschot maar blijven toch tegen de flanken van de Wijngaardberg. Nu eens onderaan, dan weer boven gaat het naar de Moedermeule, een 17de eeuwse staakmolen, die we van ver zien staan. In het oude molenhuis is een taverne ondergebracht waar je bij het haardvuur kan eten en drinken. Onder de oude balken kozen wij voor een Broeder Jakob.

P1060785P1060791 Afb 00024  P1060793

Buiten is even het zonnetje gaan schijnen en we bewonderen de molen en het erf. Rond 3 uur zetten we de tocht verder, eerst door Gelrode met zijn perzikboomgaarden, dan via een kantelpoortje (er waren er heel wat vandaag) het natuurgebied De Eikelberg in. Via de Liedeberg (holle weg) en de Schaapsvijver bereiken we de verrassend mooie ’s Hertogenheide. Een afdaling door heidegebied, het is weer eens wat anders. Aan de overkant van de drukke R25 bereiken we de Aurelianustoren op de oude stadswallen. Hier verlaten we de GR en dalen via oeroude trappen af richting centrum van Aarschot. Een paar rustige en mooie woonwijken later staan we terug aan het station.

Deze wandeling voldoet helemaal aan de verwachtingen. We kregen nauwelijks asfalt onder de voeten; het percentage onverharde wegen ligt erg hoog. Heel wat klimmen en dalen, veel bos en een prima bewegwijzering, veel afwisseling en verrassende landschapselementen. De topo-gids had ik enkel nodig voor de interessante achtergrondinformatie. Slechts 2 andere wandelaars gezien. En bovendien prima te doen met openbaar vervoer; een aanrader.


Foto-album (Picasa)

Advertenties

8 Reacties op “Streek-GR Hageland: Horst – Aarschot

  1. Hey Guido, moeten we ons aangesproken voelen met je opmerking over luswandelingen? 😉
    Wij hebben er alleszins niets op tegen. Een luswandeling kan even mooi, boeiend en uitdagend zijn als een GR-wandeling in lijn. We zijn trouwens zelf ook met luswandelingen begonnen, vooral in Wallonië dan. Hadden we daar niet evenzeer van genoten, dan waren we nooit bij de GR’s terechtgekomen.
    Alleen is gaandeweg het verlangen om altijd maar verder te stappen gaan overheersen. We zijn er dol op plaatsen en streken te zien ‘passeren’. Soms zijn ze zo aantrekkelijk dat we er ook wel eens ter plaatse zouden willen in rondlopen, maar dan komt weer die gedachte opzetten dat er wat verder wellicht weer wat interessants en totaal anders te vinden zal zijn. En dus lopen we maar verder … noem het een afwijking, een mentale fixatie, een vorm van wandelautisme, een zwaar geval van borderline, maar dan in de betekenis dat we altijd maar grenzen willen passeren. Als het kind maar een naam heeft hahaha

    • Hallo Lucmajella, fijn dat jullie zo uitgebreid reageren en fijn dat je dat met de nodige dosis zelfrelativering doet 😉 Net zoals jullie durf ik wel eens een wandeltopic uitvergroten, noem het maar provoceren in de hoop op een dieper gaande reactie. Geef toe dat me dat gelukt is 😉 Maar serieus nu: ik ben ook tot het GR-stappen gekomen dank zij de Dagstappers; toch loop ik nog even graag die luswandelingen en zelfs knooppuntenwandelingen of natuurpuntwandelingen. Wat me niet kan bekoren zijn groepswandelingen met wandelclubs maar ik gun ieder zijn pleziertje; als mensen dat graag doen, ben ik de laatste om daar kritiek op te geven. It ’s just not my cup of tea. Wandelen is mediteren en zou los moeten staan van presteren. Hopla, weer een provocatie 😀

  2. Ihr hattet offensichtlich einen sehr schönen Wandertag, auch mit einem Stock :-). Wenn jetzt das Wetter noch ein wenig länger freundlich bleibt, geht es sicher wieder öfter auf längere Touren.
    Weinstöcke in der GEgend hätte ich nun nicht vermutet, ich lerne immernoch dazu 🙂
    Eine gute Woche dir
    Elke

    • Danke Dir. Tja, das mit den Stöcken; dass meine billigen Wanderstöcke sich nicht mehr festschrauben lassen, ok, aber die Lekis van L. auch; ich glaube, ich mach mich mal mit ‘ner Zange dran und guck mir das Innenwerk an. – Und sonst, tja jeder Sonnenstrahl tut im Moment gut 🙂

  3. Ik ken de omgeving een beetje van dagstapperwandelingen en ik was ook onder de indruk.

    • Ja, Annelies, wat eens te meer bewijst dat die dagstappers geen slechte uitvinding zijn om een streek grondig te verkennen. Soms heb ik de indruk dat fervente GR-stappers een beetje neerkijken op luswandelingen, al is daar geen enkele reden toe; maar misschien is dat ook alleen maar een indruk van mij. Anderzijds is niet elke lus een geslaagde lus; dat ligt hier in Vlaanderen blijkbaar een stuk moeilijker dan bv; in het Duitse (of Belgische) middengebergte waar je zonder veel moeite prachtige lussen kunt creëren.

  4. Alweer (met veel heimwee en “déjà-vu’s”) genoten van je verslag en de foto’s.
    Zonder de wijsneus te willen uithangen toch een kleine bemerking.
    Ik ben niet echt een molinoloog (hopelijk bestaat dit woord !), maar ik meen in de Moedermeule een typevoorbeeld te herkennen van een stAAkmolen (waarbij het hele “lijf” van de molen steunt en draait op de as van het basisgedeelte : de staak). …Maar in het Hagelands dialect zal dat wel eerder klinken als “stOOkmolen”.
    Maar och… als de winden maar waaien en de molens doen draaien !..
    .
    Bert

    • 😀 geweldig, Bert; ik heb nul kennis van molens en heb de informatie klakkeloos gekopieerd uit de topogids. Bedankt voor de rechtzetting (zal ik aanpassen). Zo moet ik hieronder ook nog ergens Canadese ganzen vervangen door brandganzen; ik was er zeker van dat de Georges Canadese ganzen gezegd had, quod non. Groetjes 😉

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s