RB 6 Liège: Aan de rand van de Hoge Venen

RB 6 Aan de rand van het plateau van de Hoge Venen
Zwerven langs klaterende veenbeken
(Hoëgne, ru de Bilisse, Statte, Sawe, ru de Dison, ru de Charneux)
GR 573 en buiten GR
Wandeling 5 Topo-gids RB Luik

Tocht: 21,8 km
Datum: 31 maart 2013 (Paaszondag)
Weer: sneeuwbuien, opklaringen, -2 tot +1°C
Wandeltijd: 10.15-17.00
Stilte: 5/5

Foto-album in Picasa                         DEUTSCH

Langs de Hoëgne nabij Pont de Belheid

Langs de Hoëgne nabij Pont de Belheid

Oorspronkelijk was een wandeling-in-lijn voorzien maar omdat we maar één auto hadden, koos ik voor een luswandeling in de provincie Luik. Thuis scheen de zon, vanaf Hasselt werd het betrokken, in Luik viel de eerste sneeuw, op de E42 voorbij Verviers was de linkerrijstrook ondergesneeuwd en aan afrit 9 bereikten we meer schuivend dan rijdend de Pont de Belheid. Je rijdt door de rivier tot op de grote gratis parking.

Intussen is het hevig aan het sneeuwen. Terwijl we door een poortje het aangeduide wandelpad (GR 573 + blauw kruisje) stroomopwaarts langs de Hoëgne volgen, loop ik sakkerend te knoeien met handschoenen, GPS, wandelstokken, fototoestel, kap van wandeljas. Het duurt een poos voor ik orde in de chaos krijg. Het pad is rotsachtig en avontuurlijk, nu eens links, dan rechts van het schuimende water. Overal bruggetjes en vlonders, trapjes en leuningen, een grote picknickplaats tussen de bomen; de plaatselijke vrijwilligersorganisatie zorgt hier voortreffelijk voor het onderhoud. Steeds opnieuw blijven we staan om foto’s te schieten, terwijl het hevig blijft sneeuwen. We ontmoeten vooral Vlaamse wandelgroepjes.

Na zowat een uur bereiken we een tweede poortje en de passerelle de Centenaire (1930), de oversteek van de Vecquée (aloud wandelpad dat vanuit de Hoge Venen naar het zuiden loopt, zie wandeling Spa-Stavelot). Geen schuilmogelijkheid hier op 516m. We verlaten de GR en volgen een vrolijke groep Oost-Vlaamse weekendtoeristen bergop in omgekeerde richting van waar we gekomen zijn. In ons zog volgt een sportief koppeltje dat voor het terrein wel goed gekleed is maar dat zonder kaart op weg is. Aan het belvedère met zicht op de Hoëgne diep beneden spreken we ons lunchpakket aan. De wind heeft hier vrij spel en het blijft sneeuwen zodat we na een kwartiertje de luwte van de brede boswegen (Bois de Belle Hé) opzoeken. Intussen stappen we door een maagdelijk wit sneeuwtapijt van zo’n 10 cm. Het scherpe rotsblok waarvan sprake in de topogids ligt vermoedelijk tegen de grond waardoor we bijna onze afslag missen. Wat later volgen we opnieuw de GR 573 en belanden aan de buitenkant van het dorp Solwaster. We passeren een gedenksteen voor de Waalse dichter Alexis Bastin en wat verder in een imposant beukenbos de dolmen van Solwaster (platte kwartsietsteen). Veel wegwijzers hier dicht bij het vakantiedorp Solwaster. We dalen tussen de bomen af naar de vallei van de Bilisse, die in de Statte vloeit bij de rots van Bilisse.

Deze Rocher de Bilisse, tegen elkaar staande kwartsietplaten, steekt meer dan 20 m boven het riviertje uit en de klim naar boven doet ons puffen. Helemaal boven staan we na te hijgen in een typisch bos-veenlandschap. We blijven de duidelijke GR-tekens volgen en komen nu in een lieflijk weidelandschap, daarna via een brede bosweg tot aan de het brugje van de Ermitage (picknickplaats).

Wij verlaten hier de GR en volgen een breed bospad naar boven langs de Sawe. Dan volgt een smal kronkelpad langs het riviertje met opnieuw vele brugjes en knuppelpaden. De Sawe zoekt zijn weg tussen rotsblokken en ijsschollen. Aan een asfaltwegje (ondergesneeuwd) draaien we scherp linksaf. De topogids geeft aan dat we een kilometer verder rechtsaf naar een naaldbos moeten gaan. Zonder verdere uitleg. Aan die hoeve Grosfils zijn we dus nooit geraakt. Wel via de terugweg tot aan de toegangsweg naar het tweede huis met hoge haagbeuk. We verliezen hier flink wat tijd en beslissen om onze sporen in het besneeuwde bos terug te volgen tot aan het asfaltwegje; we steken over en dalen af om gelukkig opnieuw uit te komen bij het Brugje van de Ermitage.

Een idyllisch rotspad leidt ons langs de Sawe verder naar beneden. De sneeuw is hier gesmolten maar het pad is goed onderhouden en op een bepaald moment zelfs toegangelijk gemaakt voor rolstoelgebruikers. Het zonnetje schijnt intussen door de bomen en we zien voor het eerst vegetatie (daslook?) langs de rivierbedding. Heel de dag nog geen sprietje groen gezien! We kunnen ons voorstellen hoe hier binnenkort alles kleurt van de bosbloemen. We kruisen een asfaltbaantje, klimmen eventjes om dan parallel met de Sawe verder te dalen naar het mooie gehucht Parfondbois.

Opnieuw GR-tekens hier die we naar links volgen; door het gevorderde uur hebben we besloten om de lus van 6 km naar Charneux niet te lopen. We volgen opnieuw de Hoëgne stroomopwaarts, nu eens beneden dan op een hoogte, maar steeds spectaculair over laddertjes en brugjes, smalle rotswegeltjes, langs een oude turfstekerij en tenslotte bereiken we opnieuw ons startpunt: de Pont de Belheid. In het warme houten café-chalet van een kleine camping is het heerlijk uitblazen bij de houtkachel met een ruime keuze aan dranken en gerechten. We stellen beiden vast dat we behoorlijk moe zijn. De baan naar boven is gelukkig sneeuwvrij intussen en de lange terugreis verloopt verder zonder al te veel problemen.

Besluit: een verrassend avontuurlijke wandeling die biedt wat de topogids belooft: Zwerven langs klaterende veenbeken. Een blik op de kaart leert dat de Baraque Michel niet ver weg is. We zitten hier onderaan de Hoge Venen, waar heel wat veenbeken hun weg naar beneden zoeken. Dat we op Paaszondag met zoveel sneeuw zouden geconfronteerd worden, maakte het parcours dubbel inspannend; onze wandelstokken en profielzolen verhinderden gevaarlijke schuifpartijen. Met meer dan 500 hoogtemeters (ondanks het volgen van rivierbeddingen) is dit best een zware wandeling. Met de extra lus van 6 km een hele zware.

Voor mij was het mijn eerste GPS-avontuur. Met uiteraard de eerste beginnersfout: ik had de energiespaartoets niet aangezet zodat na 1/3 van het parcours de batterijen half leeg waren. De vooraf getekende track (via Basecamp) bleek volledig te kloppen behalve waar de onduidelijkheid van de topogids ons letterlijk de mist instuurde (hoeve Grosfils).

Op het parcours is geen bevoorrading; genoeg eten en drinken meenemen is de boodschap; bij goed weer zijn er wel voldoende mooie picknickplaatsen onderweg. De GR-trajecten zijn prima bewegwijzerd en de smalle wandelpaadjes uitstekend onderhouden: een pluim voor alle vrijwilligers. Kortom, voor geoefende wandelaars is de RB 6 Luik een must-do.

Hier vind je de opgenomen GPS-track

Advertisements

3 Reacties op “RB 6 Liège: Aan de rand van de Hoge Venen

  1. Een wandeling die zeker op mijn lijstje komt. Je verslag is zo gedetailleerd dat je bijna virtueel kunt mee wandelen

  2. Toch fantastische beelden voor deze tijd van het jaar.

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s