Samariakloof Kreta

Dinsdag 27 september 2016
Startpunt: Omalos, 1200 m hoogte
Aankomst: Agia Roumeli a/d Libische Zee na 16 km
Wandeltijd: 10.15-15.30
Weer: zonnig, 25°C, windstil
Stilte: 5/5

IMG_2847

Halverwege de kloof

Omdat Thomas Cook Belgium geen vertegenwoordiger naar ons hotel wil sturen en omdat ik mezelf bij ons 5de bezoek aan Kreta eindelijk de Samariakloof cadeau wil doen, geef ik (te) veel geld uit aan de vertegenwoordiger van Neckermann Duitsland: de busrit naar de Omalos-hoogvlakte en van Chora Sfakion terug naar Georgoupolis zal me 48€ kosten. In Georgioupolis bij een plaatselijk reisbureau kost diezelfde busrit 22 €. Reken daarbij de werkelijk bescheiden sommen van 5€ voor het natuurpark zelf + 11 € voor de boottocht van Agia Roumeli naar Chora Sfakion en je weet wat dit avontuur je zal kosten.

Startpunt Samariá

Startpunt Samariá

Blijkbaar is er een soort afspraak dat alle bussen ongeveer gelijktijdig hun toeristen lossen. De reisbegeleider heeft wel voor tickets gezorgd zodat je niet hoeft aan te schuiven aan de ingang maar het is vooral in het begin een drukte van jewelste. Achteraf zal ik horen dat we vandaag met 1200 stappers waren, wellicht een peulschil vergeleken met de aantallen in volle seizoen.

In ganzenpas naar beneden

In ganzenpas naar beneden

Het eerste stuk is wellicht het spectaculairste: je daalt honderden meters naar beneden over een zigzaggend pad langs de rotshelling. De ondergrond is een rotsig muildierpad waar je bij elke stap goed moet opletten waar en hoe je je voeten zet. Koppeltjes die mekaar bezorgd de hand geven, versperren de weg aan de betere dalers en zo loop je in ganzenpas achter mekaar aan. Veilig, dat wel maar veel tijd om op de schitterende omgeving te letten, heb je niet want je bent te veel bezig met je voorgangers en met wie achter je probeert voorbij te steken. De temperatuur is voorlopig aan de frisse kant – wat een contrast waarschijnlijk met juli/augustus – en de prachtige bomen langs het pad geven voldoende schaduw. Een blik op het schoeisel van sommige deelnemers: dunne sandaaltjes en stofschoentjes en je weet: sommigen gaan het moeilijk krijgen.

samaria-006

Om de zoveel kilometer zijn rustplaatsen voorzien, de meeste met waterbronnetje en toilet; rangers houden er een oogje in het zeil en kunnen minder fortuinlijken desnoods met hun muildier naar boven of beneden dragen. In de beginfase ontmoet ik er een paar die met rood aangelopen gezicht de tocht naar boven weer aangevat hebben; later kom ik wandelaars tegen, meestal met meerdaagse rugzakken die helemaal beneden begonnen zijn en de 1200 hoogteverschil naar boven overbruggen. Ook die zien er niet allemaal even fris uit 😉

samaria-011

Eens de derde rustplaats bereikt (na zo’n 3,8 km) krijg je als wandelaar meer plaats; je dwarst enkele keren de droge bedding van een rivier en leest op infoborden dat het water er wel degelijk is maar dat het ondergronds gegaan is. De vegetatie (oleanders bv.) verraadt ook die aanwezigheid van water in de ondergrond. In het voorjaar is de kloof trouwens afgesloten omdat de dan kolkende rivier de afdaling tot een levensgevaarlijke onderneming maakt.

samaria-013

De dikke stammen van eeuwenoude cipressen wekken bewondering en nodigen uit tot eerste verkennende gesprekjes met tochtgenoten. Zo maak ik kennis met de stille maar sympathieke Uwe uit Unstrut (Thüringen) en met Thomas en Claudia uit München. Net als ik zijn die twee met wandelstokken onderweg en het is verrassend hoeveel je mekaar vertelt op korte tijd, intussen zigzaggend over een ezelspad tussen kloofmuren die alsmaar dichterbij lijken te komen.

samaria-014

Na de picknick in de verlaten ruïnes van het oude Samaria (op talloze wespen en geiten na) is de vertrouwensband zo groot dat we gelijktijdig vertrekken voor het tweede deel van de tocht. Het pad daalt nu heel geleidelijk en af en toe komt de rivier (nu mèt water) opnieuw te voorschijn. Aan de uitgeschuurde holten in de rotswanden is het geweld van het voorjaarswater goed te zien. De hitte in de honderden meters diepe kloof begint nu toch te wegen en waar ik tijdens de eerste helft van de tocht eerder dacht aan “a walk in the park” vind ik nu toch dat ik ook als geoefende wandelaar aan mijn trekken kom; tegelijk groeit mijn respect voor de ongeoefende medemens die hier wellicht in de meerderheid is.

samaria-021

samaria-029

De kloof wordt nu zo smal dat je regelmatig over een richel hoog boven de rivierbedding moet lopen. Naar het einde toe draait en keert het pad tussen de rotswanden; je ruikt bij manier van spreken de zee al en de lucht lijkt nog helderder te worden.

samaria-035

samaria-040

samaria-042

Mit Thomas, Claudia und Uwe

samaria-045En dan sta je plots op het einde van de kloof, de rotswanden slechts enkele meters van elkaar verwijderd. Aan de controlepost van het natuurpark moet je je entreebewijs tonen vooral je het park verlaat. Een eerste taverne nodigt de dorstigen uit en wie het niet meer ziet zitten, kan de laatste 2 km met een taxibusje naar het strand gebracht worden. Zelf besluiten we manmoedig die laatste kilometers naar Agia Roumeli – een dorp dat enkel met de boot bereikbaar is – af te leggen.

samaria-046

Ag. Roumeli

Mijn compagnions de route beslissen om zo snel mogelijk naar het strand te trekken en de Libische zee in te duiken; wie mijn blog volgt kent mijn prioriteiten: eerst een frisse halve liter Mythos in een taverna met uitzicht op de haven. Ik vind ze nadien terug op het strand aan de taverna waar me met het hele busgezelschap afgesproken hadden en duik zelf nog even het heerlijke water in van mijn lievelingszee. En of dat deugd doet om het stof en het zweet op die manier van je af te spoelen! Een vers t-shirt uit de rugzak om je lijf en een volgende halve liter met een lekkere saganaki doen de rest.

samaria-047

Boven Ag. Roumeli

Loutro vanop zee

Loutro vanop zee

Om 5 uur krijgen we onze boottickets en stappen als laatsten aan boord van de ferry die ons langs de impressionante Sfakische bergkust met een korte stop in het oogstrelende Loutro (ook enkel per schip of te voet bereikbaar) naar Chora Sfakion brengt. Het water van de Libische Zee is een spiegeltje en de bergen kleuren okergeel in de late middagzon. Sommige passagiers liggen er uitgeteld bij, andere verkeren in een uitgelaten stemming.

Chora SFakion

Chora SFakion

De ferry stroomt leeg in de wachtende bussen en in kolonne wordt de moeizame beklimming door de Witte Bergen (Lefka Ori) aangevat: goed anderhalf uur tot Georgioupolis; de meesten in de bus moeten nog 4 uur rijden tot hun hotels ergens voorbij Heraklion. Zelf schuif ik aan tafel voor een lekkere Griekse maaltijd en blik terug op een toch wel speciale wandelervaring; ’s anderendaags zal ik aan mijn kuitspieren de inspanningen van een lange afdaling gewaarworden.

Libische Zee Chora Sfakion

Libische Zee Chora Sfakion

Terwijl anderen de Samariakloof al op jonge leeftijd ‘afgevinkt’ hebben, heb ik tot mijn zestigste moeten wachten; ik ben blij dat ik ze nu gedaan heb. Uiteraard ben ik me ervan bewust dat er nog vele andere kloven in het Sfakiagebergte op me wachten maar die tochten zijn makkelijker zelf te organiseren: ik denk daarbij bv. aan de Aradena-kloof en de Imbroskloof. Een tocht over  LAW E4 doorheen de Lefka Ori lijkt me gevaarlijk als je alleen bent; het terrein is ruig, het weer kan daarboven snel omslaan en hulp is bijzonder ver weg mocht je ze nodig hebben. De variante langs de kust daarentegen lijkt me erg aantrekkelijk; ik ben zowel aan Aradena-bridge (Anapoli) als in Loutro en op een klein leuk zandstrandje even ten westen van Chora Sfakion (Ilingas Beach) in alle geval vele solo backpackers tegengekomen met allemaal die contente blik in hun gezicht.

IMG_2817

Georgoupolis

IMG_2890

Witte Bergen voorbij Asi Gonia

De rest van onze vakantie verbleven we aan een sympathiek strandje in het uiterste westen van de baai van Georgioupolis (Kalivaki): er is een leuke beachbar (ligzetels en parasol 5€) en ook over de Arkadi Fish Tavern heb ik veel goeds gehoord. Bovendien is het water er rustiger. We huurden een auto en reden via het Kournasmeer en het forellendorp Argiroupolis naar Asi Gonia om dan de spectaculaire bergen in te trekken richting Kallikratis. Mijn lievelingsplek in de Witte Bergen is de kleine taverne T’Armi tou Kallikraty: ik kan er úren naar de bergen zitten kijken, genieten van de absolute stilte en van de heerlijke keuken: allemaal verse producten, ter plaatse klaargemaakt. Je vindt mijn geheime plekje als je kort voor het dorp links een weggetje inslaat dat richting Frangokastelli loopt (niet aangeduid maar zo’n 500 m verder). Van daar rijd je door het dorpje Kallikratis naar de hoofdweg Chora Sfakion-Vrisses.

IMG_2906

Mijn lievelingstaverne in Kallikratys

Verder brachten we 2 dagen door op Ilingas Beach (naast Chora Sfakion) en reden tot Aradena-bridge en zelfs verder tot Agios Ioannis.

IMG_2913

Aradena-gorge

IMG_2938

Ilingas Beach near Chora Sfakion

IMG_2950

Ilingas Beach

We boekten een ontspannende dagcruise van Kissamos naar Gramvousa met zijn Venetiaanse vesting (steile klim) en naar het azuurblauwe strandwater van Balos en we bezochten het levendige bergdorpje Vamos.

IMG_2944

Granaatappel in Vamos

IMG_2966

Gramvousa

IMG_2985

Balos

Tenslotte hadden we een heerlijke dag in Chania met Facebookvriendin Katerina: voor het eerst in het echt en sympathie op het eerste gezicht. Samen genoten we van een overvloedige Griekse maaltijd bij Michalys aan de Venetiaanse Haven en later van lekkere koffie in Kalami, met uitzicht op de baai van Souda. Einde van alweer een mooie vakantie in Kreta.

IMG_2996

Met Katerina in Chania

IMG_2998

Venetiaanse Haven van Chania

IMG_2942

Advertenties

3 Reacties op “Samariakloof Kreta

  1. Dat was ik ook al aan het denken , het is hier zo stil bij Guido …het was blijkbaar wel de moeite ..die Samariakloof, die hebben we nog steeds niet gedaan ..t’ zal er wel ooit eens van komen zeker , je foto’s getuigen van een fantastische dag ! Grts Leen

    • Na een week begint het wandelvirus weer te kriebelen – ik had o.a. af te rekenen met andere virussen; op het vliegtuig naar huis zat zowat iedereen te hoesten en wij vonden het bij terugkeer verschrikkelijk koud hier. Intussen zijn we bijna weer geacclimatiseerd en is het verlangen om weer op pad te gaan aan het groeien.

  2. Ik vroeg me al af waarom het hier zo stil was. Ik kijk al uit naar je verslagje en foto’s.

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s