GR 12 Ronquières – Manage

Datum: do 22 september 2017
Traject: Ronquières – Godarville, 27 km
Topogids GR 12 Bruxelles – Wallonie, 2009
Wandeltijd: 9.30 – 15.50
Weer: zonnig, 18°C
Stilte: 4/5
Alle GR 12 etappes

Arquennes a/h Ancien Canal

Ik heb zo het gevoel dat deze bijdrage over treinen zal gaan. Ik neem in Herentals de directe trein van 7.24 naar Brussel. Hij lijkt onderweg meer stil te staan dan te rijden en doet er meer dan een uur over om in Brussel te raken. Gelukkig kan ik gewoon blijven zitten. Ik zie onderweg dat ik mijn bus in Tubeke opnieuw zou gemist hebben (zie vorige verslagen) maar in ’s Gravenbrakel heb ik geluk: de TEC heeft haar uurschema aangepast aan de reële tijd van de NMBS/SNCB. Lijn 63 brengt me vrijwel onmiddellijk via Henripont naar Ronquières en zet me iets voor half tien af op GR 12: ik ben bijna 3 uur onderweg geweest van thuis.

Hellend vlak van Ronquières

Scheepslift

De tocht start langs het Hellend Vlak van Ronquières, een enorme scheepslift die op het kanaal Charleroi-Brussel de aken in 2 enorme waterbakken naar een ander niveau hijst. Ik klim naar het hoogste punt (met uitkijktoren) en loop onder de liften door. Het traject buigt dan oostelijk en klimt verder door de hoger gelegen velden over een geasfalteerd fietspad. Hele mooie vergezichten; ik meen zelfs leeuweriken waar te nemen en een grote roofvogel (geen buizerd). Dan daalt het pad door het gehucht La Warte en bereikt de schilderachtige oevers van het Ancien Canal.

Langs het Ancien Canal

Via Ecluse n°23 steek ik het verstilde en visrijke water van het kanaal over naar de begroeide rechteroever (contre-halage); meteen zit ik ook op de Via Gallia Belgica (Compostella). Gedurende 9 km zal het kanaal met zijn talrijke watervogels mijn metgezel zijn. Terwijl aan de overkant fietsers op het RaVel-pad hun hart ophalen, zoek ik mijn weg op zachte bosgrond tussen het riviertje De Samme en het beduidend hoger gelegen kanaal. Het pad is meestal geruimd (van netels bevrijd) maar op sommige plekken verraderlijk: onder de afgerukte lindenbladeren (storm van vorige week) en takken zitten gaten verborgen en soms loop je wel heel dicht bij de waterkant.

Château de la Roque

Van de ruimere omgeving zie je erg weinig; je moet het doen met het zicht op het water en de vele sluisjes (écluses) en antieke sluiswachtershuisjes en bruggetjes.  Je passeert ondermeer het Château de la Rocque vooraleer aan te komen in het schilderachtige dorpje Arquennes met zijn mooie metalen brug. Een gedenkplaat aan de overkant van de brug leert over de Bataille de la Rocque toen het terugtrekkende Belgisch leger de brug had opgeblazen en de Franse troepen met hun paarden en karren geen partij bleken voor de gemotoriseerde Wehrmacht. Het dorpje zelf was ooit bekend voor zijn blauwe arduin.

Arquennes

Een eind verder hou ik om 12 uur mijn eerste picknickpauze op een bankje in de zon vóór één van de sluiswachtershuisjes. Op enkele uitzonderingen na is dit ook onbewoond en in vervallen staat.

Picknick aan sluiswachtershuisje

Na de picknick gaat het nog enkele kilometers  verder tot het dorpje Seneffe. Ik loop voorbij het Kanaalmuseum even het dorp in om het zonnige terras van Le Relais de la Samme te genieten van één van hun lekkere trappisten; ze staan trouwens allemaal op de kaart (!).

Kasteel van Seneffe

Het traject maakt nu even een ommetje naar het Kasteel van Seneffe (18de eeuws); nu eigendom van de Waalse Gemeenschap en museum (met Franse tuinen), tijdens WO II hoofdkwartier van generaal Von Falkenhausen. Via een woonwijk kom ik terug bij het Ancien Canal op een plek die bijzonder geliefd lijkt bij de vissers. Ook veel jonge vissers, wat bij mij de stoute gedachte oproept: zouden die niet moeten werken nu? Met de beginnende herfstkleuren erbij is het wel een mooi plaatje.

Aan de Pont de l’Origine

Pont de l’Origine

Aan de overkant steek ik de Pont de l’Origine over (verbinding naar het nieuwe kanaal) en zoek mijn weg langs en over het hete asfalt dat hier net gewalst wordt. Op een jaagpad dat leidt naar … nergens eigenlijk. Het pad klimt immers het bos in op een plek waar het oude kanaal vroeger ondergronds ging, een tunnel in! Het gaat zelfs vrij steil omhoog tussen de bomen van het Bois de la Bomerée. Twee amazones sturen vakkundig hun merries over het glibberige parcours maar aan de glijsporen kan ik zien dat de dieren het bij momenten lastig gehad hebben. En dan plots… totaal onverwacht, een majestueus panorama op het Nieuwe Kanaal.

Nieuw Kanaal

Beneden in een diepe groene gleuf ligt het te pronken in de zon. Vanop de brug in het gehucht Les Culots heb ik een mooi zicht op het kanaal en de windmolens in de verte. Nu moet ik beslissen: mijn oorspronkelijk plan was om van hier naar het station van het nabije Godarville te wandelen (totale tocht van 20 km) maar het is pas half drie en ik voel me goed. Ik trek dus resoluut het talud van het Nieuwe Kanaal op dat ik nu in tegengestelde richting volg.

Kanaal Charleroi-Brussel

Het te volgen paadje boven op de steile helling loopt erg moeizaam wegens te schuins; ik kies voor het vlakkere pad halverwege de helling en geniet van het weidse zicht. Zodanig dat ik de linkse afslag mis, op mijn stappen moet terugkeren en de helling opklauteren om boven op de rand een boswegeltje te volgen. Best vermoeiend en ik begin wat later op een veldweg boven langzamerhand spijt te krijgen van mijn beslissing. De asfaltweg daalt nu steil naar de Pont du Blocus, waar ook gewerkt werd maar voetgangers kunnen passeren.

Jachthaven aan Pont de Blocus

De GR volgt even het jaagpad langs de jachthaven maar na de doorsteek onder de N59 gaat het richting spoorweg. Niet zo’n bijster mooi stuk, troost ik mezelf, beter dat ik het nu doe. Op een modderpad naast de sporen bereik ik het Cimetière de Manage (kerkhof, punt 34) en even verder de lawaaierige E42.

Tijd om het pad te verlaten en mijn GPS de kortste route naar het station te laten zoeken (1,6 km). Ik passeer de sportzalen van Manage en volg de klimmende straat naar de kerk en het centrum. Het centrum zelf oogt netjes maar als ik in de stationsbuurt kom, verandert het beeld. Groepjes ‘halbstarke’ kerels palmen de straat in, laten de motor van hun auto loeien en muziek uit de boxen knallen. Het stationsplein oogt vervallen, alle stationsgebouwen zijn gesloten, de perrons met gras overwoekerd en de stilstaande trein met graffiti volgespoten. Groepjes scholieren wachten zittend op de trappen of in geopende treindeuren. Twee duidelijk verveelde veiligheidsmensen van de spoorwegen vergroten nog het gevoel van onveiligheid. Een ander volgekliederd treinstel komt aangereden (blijkbaar uit Godarville) en blijkt bij navraag mijn trein naar La Louvière te zijn. Binnen tussen de scholieren voel ik me alvast weer op mijn gemak. Na een kwartier zet de trein zich in beweging om aan een slakkengangetje naar het station van La Louvière Centre te kreunen. Ik zit al lang zonder drinken en zoek tevergeefs naar een drankautomaat in het al even onderkomen stationsgebouw; het ruikt overal naar urine in de tunnels en in het gebouw zelf. Het zijn de wachtende passagiers zelf die me op mijn gemak stellen. Mijn trein naar Turnhout komt aangereden, helemaal volgekliederd vanzelfsprekend. We vertrekken stipt om 16.40 en staan 5 minuten later stil in de pampas tussen de brandnetels. Een kwartier later komt een eerste melding: een trein vóór ons heeft machinepech en blokkeert de sporen. Er wordt de passagiers om geduld gevraagd. Weer een kwartier later een tweede melding met excuses: we zullen terugrijden naar het station en een andere route volgen. De trein zet zich in beweging maar voorwaarts. Dan stopt hij. Alle elektriciteit valt uit, ook de airco dus. Weer een kwartier later rijden we toch achteruit naar het station; de deuren blijven dicht. Derde melding, dat we nu toch kunnen vertrekken. Vierde melding, dat we allemaal moeten uitstappen en een andere trein nemen. Grote verwarring op het perron bij de tientallen passagiers én bij de treinbegeleiders. We zijn intussen meer dan een uur later. Een andere volgekliederde trein komt aangereden. Iedereen stapt op en met horten en stoten gaat het richting Brussel. Er klinkt onderweg geen enkele boodschap en er is geen treinbegeleider te bespeuren. Gaat deze trein naar Turnhout of moet ik in Brussel uitstappen en mijn plan trekken? In Brussel-Zuid stap ik uit en zie dat deze trein met één uur + 14 minuten vertraging alsnog richting Turnhout rijdt. Oef, ik ben gered en onderga stervend van de dorst de lange en trage rit richting Kempen. Het is 8 uur als ik thuiskom; ik ben om 16.20 vertrokken. Ik heb grote vragen bij het vervolg van mijn GR-12 avontuur.

Find the duck

Desondanks een hele mooie etappe achter de rug, zoals mag blijken uit de fotoreportage.

Mijn Track

Advertenties

8 Reacties op “GR 12 Ronquières – Manage

  1. Pingback: GR 12 Manage – Leernes | guidowke's wandelblog

  2. Pfffft wat een drama om zo met de trein te reizen. Je zou bijna geen zin meer hebben om de volgende etappe te gaan lopen. De foto’s zíjn trouwens prachtig.

    • Bedankt; ja, die streek is weer zo compleet verschillend van Noord-Brabant. En spannend genoeg om desondanks door te gaan; het kan toch niet elke keer zo tegen zitten. Misschien toch maar doorgaan tot de Franse grens…

  3. 😁 Haha.. inderdaad,je zal er een weekend moeten aan spenderen om daar te gaan wandelen,maar dat brengt nog altijd geen oplossing voor een treinrit hier in België!😁

  4. Wow Guido, that was a nightmare of a return journey! I feel sorry for you, particularly when you’re tired after walking 27k. However, the walk and your account was super. I know the route along the old canal by the Samme from Ronquieres to Arquennes, but not further to Seneffe. I hope you have recovered by now. Yes I can imagine you are slightly hesitant of doing the next stage, if you have to get there by rail.

    • Thanks for the sympathy, Denzil. I have recovered by now and have already been calculating the next stage. Nothing can beat railways if all goes well; I could never cover the distance by car in the same amount of time (in the morning rush hour), but at least, as a driver you feel in charge, in the traffic jam… As a passenger you feel so utterly helpless and dependent. And thirsty! It was a lovely walk, though, and well worth it 🙂

  5. Ik wou net zeggen, die drie uur trein rijden heeft zich dan toch geloond ..tot ik relaas verder las, tja zo blijft het natuurlijk niet meer leuk om die afstand te doen om te gaan wandelen , maar ik moet wel zeggen ..het was er wel mooi !

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s