GRP 127 Florival – Wavre

Datum: do 22 feb 2018
Traject: Florival – Waver: 27,5 km met 524 m ↑ 529 m ↓ (vóór bewerking)
Topogids GRP 127 Tour du Brabant Wallon, 2018
Gelopen etappes
Wandeltijd: 10:30 – 16:40
Weer: zon, schrale oostenwind, -2°C tot 3°C
Stilte:  4/5

IMG_7584

Op de hoogvlakte tussen Florival en Bossut

Bij het binnenkomen van het station, zie ik het meteen: mijn trein naar Leuven heeft 9 minuten vertraging. Ik vloek en bedenk dat ik voor de zoveelste keer mijn aansluiting ga missen. Dan zie ik dat de vorige trein naar Leuven 24 minuten (!) vertraging heeft en het station nog moet binnenrijden! Gered! Op die trein geen conducteur te zien, geen informatie over het waarom van de vertraging. Vraagt de journalist van Pano aan de  woordvoerder van de NMBS: “Meneer Petit, kunnen werknemers van de NMBS een kritisch interview geven?” – Pijnlijke blik: “Dat lijkt me niet aan de orde te zijn”. Mon oeil, Mr Petit!

Start in Florival

Maar niet getreurd; ik ben dank zij de vertraging 😉 ruim op tijd in Leuven en dus ook in Florival, waar mijn lange tocht van vandaag begint. Direct bij de treinhalte klimt onmiddellijk een mooie holle weg de beboste flank van de Dijlevallei op. Blijkbaar loopt ook GR 579 intussen langs hier; die ging vroeger nog langs Pécrot omhoog. Het vriest nog in het bos zodat ik probleemloos over de modderstroken kom. Boven op het plateau schijnt de zon vol in het gezicht maar ook de ijskoude oostenwind blaast ongenadig over de weidse en lege velden.

Terugblik vanop het plateau

In de verte lonkt de kerktoren van Bossut maar midden in het veld neem ik afscheid van GR 579 en draai rechtsaf naar de bosrand toe. Dit mooie stuk ken ik van <RB 6 De Rivières en collines, au nord de Wavre>. Beschut tegen de wind daalt een alleraardigst bospad naar Archennes, beneden in

Archennes

de vallei. Ik volg even de hoofdstraat langs de kerk, met een ommetje langs het opvallende OCMW-domein, en buig dan schuinlinks terug de helling op. GR 127 zoekt ook vandaag wel vaker die historische kasseiwegels op, vaak holle wegen ook. Boven waait de wind weer ongenadig.

Pad overstroomd

Bij een grote hoeve staat het pad volledig onder water (ijs nu) zodat je een omweggetje door het veld moet nemen. Het toegenomen lawaai verraadt de drukke N25 die eveneens via een ommetje dient overgestoken (op zo’n 2 km afstand van vorige keer). Dan volgt een lang stuk zuidwaarts, eerst langs de N25, dan links de velden in. In volle zon is de toplaag hier en daar ontdooid, wat het stappen tot een hachelijke onderneming maakt. Blij dat ik wandelstokken bij heb!

Le Train in Grez-Doiceau

Ik passeer een sportveld, een wat afgelegen kleuterschooltje en dan de eerste straten van Grez-Doiceau. De GR zoekt onmiddellijk het riviertje Le Train op en volgt nauwgezet de gekanaliseerde oever, achter de tuinen door, tot in het centrum. Ondanks het drukke verkeer lijkt me dit een gezellig en levendig dorp. Op het dorpsplein lonkt café le Saint-Georges maar eerst loop ik even de kerk binnen. De kerk heeft een 12de eeuwse romaanse toren; binnen fotografeer ik een houten kruisbeeld (13de eeuw) en opnieuw een keramieken kruisgang van Max van der Linden (zie vorige etappe).

In het café mag ik bij een lekkere café Liégois sans problème, Monsieur, mijn boterhammetjes opeten. Ik ben 2 uur en 10 km onderweg. Grez-Doiceau was niet altijd zo levendig. Toen de kalkwinning waaraan het dorp zijn naam dankt, niet meer rendabel was, emigreerden vele inwoners naar Wisconsin (U.S.A.) om daar hun geluk te zoeken. Een gedenksteen aan het stadhuis herinnert daaraan.

De geelrode tekens leiden me langs enkele historische huizen terug naar de Train en voorbij de samensmelting met de Piétrebais-beek.

Samensmelting met de Piétrebais

Via een mooie veldweg langs de Train verlaat ik het dorp en klim hogerop. In het veld wachten 2 reigers op veilige afstand tot ik gepasseerd ben. Wat volgt, is het allermooiste stuk van de tocht. Terwijl ik terug afdaal naar het dal van de Train, bedenk ik niet voor het eerst vandaag: dit is een streek om verliefd op te worden. In de vallei loopt het pad langs knotwilgen en ondergelopen weides, loopt langs een moerassig gedeelte met nog meer reigers, waaronder een zilverreiger, en beklimt dan via een steile trap even de valleihelling om weer terug naar beneden te duiken.

Dan volgt een eerste weidepassage: de poortjes zijn zo smal dat je er met rugzak niet doorheen geraakt. Aan elk poortje dient de rugzak over de draad gezet en nadien weer opgepikt. Vee staat er voorlopig niet, enkel wat ganzen maken zich uit de voeten. En zo bereik ik het straatdorpje Bonlez.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De topogids vertelt dat de kerk gewoon open is en de moeite waard. Wat binnen opvalt,  is het binnenvallend licht door de prachtige moderne glasramen en opnieuw keramische beelden van Max van der Linden. Buiten in het zonnetje en achter de beschuttende kerkmuur, las ik om 14.00 een korte rustpauze in. Mijn oog valt daarbij op een toch wel merkwaardige gedenksteen: <A ses enfants morts au Congo pour la civilisation>. Nou moe!

Langs de Train

De straat naast de kerk (parking) brengt me terug naar de Train. Over het betonbruggetje volg ik een heel mooi oeverpad langs de snelstromende, diep ingesneden beek. Ik verwacht elk ogenblik een ijsvogeltje te zien maar buiten wat merels en mezen …

Oeverpad in de vallei

Het oeverpad wordt een weidepad dat naar enkele huizen en een verkeersweg voert. Na wat heen en weer geloop blijkt dat je via opnieuw een erg smal poortje een hoger gelegen paardenwei in moet. Eén van de paarden komt eens nieuwsgierig kijken maar houdt dan toch afstand. Aan de overkant van de wei wacht een steil pad langs een bosrand naar boven. Achter me ontvouwt zich een panorama op de hele vallei van de Train.

Zicht op de vallei van de Train

Al klimmend bereik ik zo plots de drukke N243 en de bushalte Tout Vent (120 m hoog). Hier kan ik eventueel de bus naar Waver nemen maar het is nog vroeg (14.40) en ik voel me goed. Opgepast: oversteken is hier levensgevaarlijk! Aan de overkant daal je via een bijzonder steil asfaltbaantje en nadien een overgroeide kerkwegel af naar het dorpje Dion-le-Mont. Zoals de naam doet vermoeden, moet er na de oversteek van het beekje Le Pisselet (pisbeek) flink geklommen worden om de oude kerk (buiten gebruik) te bereiken.

Dion-le-Mont

Buiten het dorp volg ik een klimmende veldweg die een baantje kruist en dan opnieuw daalt naar de bosrand en de Pisselet. Een smal pad gaat steil de helling op naar het gehucht Grippelotte als om te tonen wat dit smalle beekje in de loop van de eeuwen heeft kunnen vermogen. Een drinkpauze is boven welgekomen.

het dal van de Pisselet en de kerk van Dion-le-Mont

Terug steil naar beneden (22% zegt een verkeersbord), opnieuw de beek over en langs een manège naar het Bois de Vieusart. Het lijkt bijzonder Ardens in dit bos en bijzonder afgelegen. Opnieuw moet er flink geklommen en boven aan de rand van het bos dient een uitgestrekt grasveld overgestoken; het ontdooide paadje is erg modderig en de leem maakt mijn wandelschoenen zwaar.

Hier kom je met rugzak niet door

Ardense eenzaamheid

Glibberig weidepad naar de horizon

Aan de overkant van een verkeersweg met bushalte loopt de GR langs een woonwijk en duikt dan een botanisch pad in: een mooie holle weg die daalt naar de vallei van de Louvrange. Beneden gaat het rechtdoor een kasseiweg in die langs een getransformeerde vierkantshoeve de tegenoverliggende helling opklimt. Eindeloos, tot aan de snelweg N25. Een laatste drinkpauze en dan gaat het onder de N25 door naar de woonwijk Les Bouleaux. Een flink dalend kasseiweggetje takt linksaf en duikt spectaculair tot aan de N243. Aan de overkant volgt de GR enkele rustige en groene passages door woonwijken om tenslotte in het hart van de stad Waver uit te komen.

Waver groet u

Met vermoeide en pijnlijke spieren passeer ik het marktplein, ontsierd door massaal en agressief verkeer en loop richting stadhuis. Nog een foto van de maca, zinbeeld van de vrijgevochten inwoners, een koffie in het café op de hoek en nog op tijd voor de stoptrein van 17.05 naar Leuven. Links in de trein geniet ik van het gouden licht op de fantastisch mooie Dijlevallei. Wat een dag! Ik kom zeker terug, niet enkel om vanuit Waver de GR verder te zetten maar zeker ook naar de vallei van de Train en Grez-Doiceau; een café met zijn naam én goeie koffie zal wandelmaat G. zeker bekoren 😉

Mijn Track                                                        Mijn Foto-album

Advertenties

8 Reacties op “GRP 127 Florival – Wavre

  1. Ik lees het nu pas. Leuk dat je onze buurt wel kon smaken 😄

  2. Interesting to see this walk in the winter. I certainly don’t recall the overstromingen when I did this route in the summer. It’s a lovely part of the country though, wet or dry.

  3. Potjandrie, wat een mooie wandeling is dit geweest… Ik kan me voorstellen dat je verliefd kan worden op dit mooie stukje natuur /omgeving. Een dag die alles mee had, mooi weer, de prachtige omgeving en het openbaar vervoer wat door een (on)gelukje eindelijk een mee zat!

  4. Een wandeling die ik nog niet heb gedaan maar die ik heel goed ken. Ik woonde 20 jaar in de buurt van Waver 😉

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.