GR 127 Pellaines – Jodoigne

Datum: do 6 sept 2018
Traject: Pellaines – Jodoigne 19,5 km
Topogids GRP 127 Tour du Brabant Wallon, 2018
Gelopen etappes
Wandeltijd: 9.00 – 13.20
Weer: zwaar bewolkt, zwoel, zonnig, 20°C
Stilte:  4/5

“Als d’oogst is binnengeree-eden”

Regen was er voorspeld, voor mij een uitnodiging om richting Hesbaye (Haspengouw) te trekken 😉 De NMBS heeft volgende verrassingen in petto: 1) “Deze trein bestaat uit 3 wagons i.p.v. 6” => wie in Aarschot opgestapt is, mag rechtstaand naar Leuven pendelen 2) in Leuven zijn de roltrappen kapot => wie slecht te been is, mag proberen die trappen af te dalen zonder vallen. 3) Op de intercom van de trein naar Landen klinkt vooral veel geruis. Ik ben vroeg op pad en neem om 8.43 TEC bus 148 aan het station van Landen.

Startplaats Pellaines

Om 9 uur start ik aan de kerk van Pellaines, een klein dorpje in het weidse akkerland van Waals-Brabant. Het is grijs, mistig en het miezert lichtjes maar niet voldoende om nat te worden. Na korte tijd zie ik vanop afstand de romaanse kerk van het naburige Linsmeau en passeer langs de Chapelle Notre-Dame de la Colombe uit 1299. Buiten het dorp klimt een akkerpad steeds hoger het plateau op. Bij helder zicht kan je hier fantastisch ver kijken, nu is het vooral erg mistig. Voorbij een enorme akker met worteltjes draait het pad linksaf en begint langs een perenboomgaard te dalen. Die landbouwwegen zijn vaak kasseiwegen en holle wegen naar beneden toe.

Road to nirgendswo

Aan de mooie ferme de Wetsinghen ontmoet GR 127 Vlaanderenroute GR 128, d.w.z. dat het volgende stuk naar de Kleine Gete mij vertrouwd is. Ik passeerde er op Streek-GR Hageland, komende van Ezemaal. Ik herken inderdaad het mooie graspad dat naar het Provinciaal Domein van Hélecine loopt. Via een brugje over de Gete loop ik het domein binnen. Langs enkele kunstwerkjes, een dierenpark en de domeinvijver bereik ik het kasteel. Dit neoclassicistische kasteel staat op het domein van de vroegere abbeye d’Heylissem (gesticht in 1129); wat er rest van de abdijboerderij bevindt zich in vervallen staat. Aan de andere kant van het domein draait GR 128 rechtsaf, terwijl GR 127 me naar links over het kruispunt loodst en verder door een moerasbos naar de tunnels onder de E40 en het TGV-spoor. In de lange donkere tunnel is het best een beetje griezelig.

Provinciaal Domein Hélécine

Het pad klimt dan verder naar de reusachtige ferme Germeau of cense Poelman, een trotse vierkantshoeve uit 1685, mét typische duiventoren boven de poort als teken van macht. Het dorpje Noduwez laat ik al vlug achter me om geleidelijk klimmend hoger gelegen akker- en weiland te bereiken. Een poos gaat het over betonnen landbouwwegen met fietsknooppunten (splinternieuw netwerk Waals-Brabant), dan volgt een graspad met grove kiezel (moeilijk te begaan) langs een beekje, een 400-jaar oude geklasseerde eik en een mooie vijver tot in de straten van Piétremeau aan de N222.

Het stuk dat nu volgt is het mooiste van de dag. Steeds klimmend door weidse akkers zie ik in de verte een ree wegsprinten naar een nog niet gerooide maïsakker. Het spoor zelf is nauwelijks zichtbaar zodat ik vermoed dat het pad los door de maïsplanten liep. Boven daalt opnieuw een steeds holler wordende weg naar de eerste huizen van Saint-Jean Geest. Terwijl ik rond de kerk loop, probeert het zonnetje door de wolken te breken. In het bushokje hou ik een uitgebreide picknickpauze; het is middag intussen.

Een graspad klimt langs een bedrijf met Holsteinkoeien en daalt door een holle weg naar de drukke N29 (Tienen-Jodoigne). Aan de overkant kruis ik RaVel 142 (Tienen-Namen, mij goed bekend) en loop het dorpje Sainte-Marie-Geest binnen. Het pad draait rond de kerk en daalt af naar de brug over de Grote Gete. In de straat linksaf staan de eerste huizen en hoevetjes in witte Gobertangesteen, typisch voor deze streek. GR 127 klimt langs weiden en akkers en volgt de valleiflank van de Gete.

Sainte-Marie Geest

De kerktoren van Jodoigne komt in zicht terwijl de zon nu helemaal doorbreekt. Een laatste akkerpad met weids uitzicht over het gerooide land voert naar het stadje dat op de steile en hoge rivieroever gebouwd is. Via een brugje over de Gete en onder enkele omgevallen grote bomen klim je naar het middeleeuwse centrum. Helaas is dit paadje ook een sluikstort. De laatste kraampjes van de weekmarkt worden net opgeruimd en het marktplein proper gespoten. Ik neem plaats op het buitenterras van mijn vertrouwde kroeg Au Tonneau voor een lekkere Rochefort. Een fietskoppel uit Tienen blijkt een aangename gesprekspartner, nieuwsgierig als ze zijn naar mijn wandelplunje.

Voor bus 360 naar Tienen ben ik helaas veel te vroeg aan halte Rue St Jean en de zon heeft plaats geruimd voor donkere onweerswolken. Even vóór de bus komt, moet ik zelfs de paraplu bovenhalen en onderweg naar Hoegaarden gaan de hemelsluizen helemaal open tot in Tienen. Geluk gehad.

Ik vond de wandeling best mooi; opvallend was de grootse leegte en eenzaamheid op het plateau, gepaard ook met een zalige stilte. Vaak ligt er grove kiezel op de tractorpaden zodat stevig schoeisel een must is. Er vallen geen steile hellingen te beklimmen of af te dalen, het landschap is eerder licht heuvelend.

Mijn track                                       Mijn album

Advertenties

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.