GR 127 Ohain – Wauthier-Braine

Datum:  jan 2019
Traject: Ohain – Woutersbrakel, 24 km
Topogids GRP 127 Tour du Brabant Wallon, 2018
Gelopen etappes
Wandeltijd: 9.45- 14.45
Weer: mistig, koud, 0°C
Stilte:  4/5

Leeuw van Waterloo

Je hoeft niet naar de Hoge Venen om in de sneeuw te lopen, dacht ik zo en stapte om half acht op de trein naar Ottignies (via overstap in Leuven). In het station staan een honderdtal ‘bosbrossers’ klaar om deel te nemen aan de klimaatbetoging in Brussel; mooi zo! De beweging trekt nu zelfs leerlingen uit de Oostkantons, lees ik later. Laten we de drijfveer van die jongeren vooral ernstig nemen! Vrij vlug arriveert TEC-bus 3 die me rond 9.35 u afzet aan de Place Communale van Ohain.

Samenspel met GR 126

In het bushokje beslis ik om onmiddellijk mijn goedkope spikes over de schoenen te trekken en ik zal er de volledige wandeling mee afleggen. Ook mijn wandelstokken zullen van pas komen op de gladde hellingen en ongelijke bevroren modderpaden.

Een eerste test is de gladde afdaling naar de parkvijver van Ohain: geen probleem! Ik volg de route die ik al liep op GR 126, tot GR 127 vóór het bos een ander traject kiest. Al vrij vlug mogen de handschoenen uit en gaan de verluchtingsritsen onder de armen open. In het witte sneeuwlandschap loopt behalve deze eenzame stapper geen mens. Ik moet denken aan het landschap zoals L.P.Boon dat beschrijft in De bende van Jan De Lichte. En aan de soldaten van alle nationaliteiten die hier in juni 1815 op de glooiende velden een bloedige strijd uitvochten.

In 1815 bevochten legers mekaar in open veld.

In een plooi van het landschap passeer ik de hoeve la Papelotte waar de Duitse geallieerden in dat bewuste jaar stand hielden tegen de niet aflatende aanvallen van de Franse troepen. De streek-GR kiest een holle kasseiweg die een brede bocht rond de hoeve maakt naar de heuvelkam zodat je ze vanuit alle windrichtingen kunt bewonderen.

Aan deze kapel draaien we linksaf het open veld in. De Butte du Lion (Leeuw van Waterloo) wenkt in de verte.

In vogelvlucht liggen hoeve en Leeuw van Waterloo niet ver uit mekaar. Op de kam van de helling waar de geallieerden toen opgesteld stonden, is het wel flink koud. Ik heb spijt dat ik geen warme soep in mijn thermos heb i.p.v. ijskoud kraanwater. Mijn Merrells blijken in elk geval waterdicht en houden de voeten lekker warm.

De Leeuw van Waterloo

Aan de overkant van de drukke Chaussée de Charleroi lonken een lege brasserie, een pizzeria en een restaurant maar het lijkt me te vroeg voor een pauze gezien het totaal aantal kilometers. Ik loop dus verder naar de toegang tot de Leeuw van Waterloo en het museum:

Het is de enige plek waar ik wat andere wandelaars tegenkom. Naast de veldweg die over de kam loopt, staan wat panelen die de historische toedracht verduidelijken.

Met de muil richting Frankrijk en de poot op de wereldbol.

Ik steek intussen de luidruchtige oostelijke Brusselse Ring over en loop naar en door de eerste woonwijken van Braine-l’Alleud. Slechts hier en daar heb ik last van mijn spikes op het open asfalt maar de GR volgt voor het allergrootste gedeelte besneeuwde paden langs de achtertuintjes van het dorp. De zin van deze grote lus omheen Eigenbrakel ontgaat me een beetje, temeer daar de ontwerpers alle horeca omzeild hebben en ik nu toch wel zin heb om een warm café binnen te stappen.

In een grote bocht om Eigenbrakel

Uiteindelijk beland je niet zo heel ver van het station maar aan het ziekenhuis draait de GR rechtsaf het veld in, weg van het centrum, zonder ook maar één café te passeren. Al vrij vlug verlaat je de bewoonde wereld:

en belandt opnieuw tussen de glooiende velden. Ik passeer een groot kerkhof en loop over een asfaltweg het bos in naar het Psychiatrisch Ziekenhuis van de ULB. Wat later duik ik een avontuurlijk bos in tot een beekje beneden en terug omhoog aan de overkant.

Boven komt voor het eerst het zonnetje door de wolken piepen en door de weerkaatsing op de sneeuw lijkt alles tienmaal lichter.


In de verte meen ik de rand van het Zoniënwoud te ontwaren; een blik op de kaart leert dat GR 12 wel heel dicht in de buurt ligt. Ik steek nu de westelijke Brusselse Ring over na een vermoeiende klimpartij. Tot nu toe ben ik bijna 5 uur non-stop onderweg geweest bij gebrek aan rustplekken en ik begin het serieus in mijn benen te voelen; lopen door de sneeuw, met spikes en in de kou kost energie!

De Haine in Woutersbrakel

Aan de overkant gaat de GR nu in dalende lijn naar het dorpje Wauthier-Braine dat een deelgemeente vormt met Kasteelbrakel. Aan de kerk neem ik afscheid van het traject en loop noordelijk naar de razend drukke Chaussée de Tubize.

Aan bushalte Cantine moet ik een half uurtje op TEC bus 115 naar Eigenbrakel wachten. Een rechtstreekse trein brengt me tot Berchem – tijd genoeg om in de warmte eindelijk mijn boterhammetjes te eten – en een aansluitende trein naar Heist-op-den-Berg. Einde van weer een erg afwisselende en avontuurlijke etappe, zoals we dat intussen gewend zijn van deze mooie streek-GR. De volgende etappe zou qua openbaar vervoer een makkie moeten zijn.

Mijn Track                        Mijn Album

Advertenties

3 Reacties op “GR 127 Ohain – Wauthier-Braine

  1. La morne plaine prend tout son sens avec cette neige … Je découvre cette étape sous un angle nouveau, merci !

  2. Mooie tocht door de sneeuw! Dat kan niet dikwijls in onze contreien.

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.