GR 127 Tubize – Fauquez (Canal)

Datum: dinsdag 12  feb 2019
Traject: Fauquez – Tubize:  22 km
Topogids GRP 127 Tour du Brabant Wallon, 2018
Gelopen etappes
Wandeltijd: 9.35 – 14.40
Weer: wisselend bewolkt met opklaringen, 0-9°C
Stilte:  3/5

Moulin d’Arenberg a/d Zenne in Rebecq

De aandachtige lezer heeft al gezien dat ik deze tocht omgekeerd gedaan heb, omwille van het openbaar vervoer. Met een vroege rechtstreekse trein ben ik met slechts 6 minuten vertraging aangekomen in Tubeke maar heb toch nog tijd tot TEC-bus 47 me naar Fauquez brengt. Ik stap af aan halte Portique bij de brug over het kanaal Brussel-Charleroi. Er hangt ochtendmist en de hemel is bewolkt.

Ik volg even het kanaal, steek dan de Sennette over en bij een boerderij hogerop word ik aangevallen door een loslopende Mechelaar die net niet bijt. Als ik luid brul, schrikt hij en wordt dan binnengeroepen door een boerenknecht. Langs vredige landbouwwegen klim ik naar het Bois de Fauquez.

Terugblik in de vallei

In het bos stoot ik op de witrode tekens van GR 12, wat betekent dat ik hier al eens gepasseerd ben. Ik daal af in het bos en klim opnieuw naar het eerste gehuchtje van Virginal. Een mooi panoramapad voert onder het dorp richting kloosterschool om dan uit te komen bij de kerk en het gemeentehuis. Ik heb zo’n 80 hoogtemeters overbrugd. Het volkscafé waar ik toen in de zomer iets kon drinken, is helaas gesloten (net als alle volgende café’s trouwens). GR 12 draait hier af richting Ittre.

Virginal

De GR-tekens volgen de grote baan tot buiten het dorp en draaien dan linksweg tussen de glooiende akkers. In de wolken verschijnen kleine gaten en af en toe wordt een bos even opgelicht. Ik daal verder af naar de eerste huizen van Hennuyères om verderop een beekvallei met vijvers te volgen die uitkomt nabij het station.

Hennuyères

Aan de overkant van de stationstunnel buigt het pad af langs de sporen om dan resoluut de velden in te klimmen. Links wordt het karkas van een windmolen opgelicht en achter mij valt me een vrij hoge heuvelketen op in de verte – geen idee welke. De veldweg klimt door de kale akkers naar een heuvelrug en de drukke N6 (Brussel-Mons).

Karkas van een windmolen

Ter hoogte van bar Temple de Eve steek ik voorzichtig over en volg een dalende, kronkelende kasseiweg naar een bosrand in de verte.

Een weidepad brengt me tot in het bos. Verderop loop ik onder een hoge spoorbrug en vraag me af wat die hoge heuveltoppen te betekenen hebben. Ik kom uit in een gehuchtje en verneem van een vriendelijk heer met hondje dat het om de porfiergroeve van Quenast gaat. Maar eerst daal ik af tot in een groen dal om dan een weidepad te volgen.

Dat pad brengt me naar het oude spoorwegstation van Rebecq. Een oude treinwagon is omgebouwd tot restaurant.

Rebecq

Verderop in de hoofdstraat zie ik vanop de brug over de Zenne de molens van Arenberg liggen. Het GR-pad omrondt de kleine molen, steekt de Zenne over (frituur) en draait achter de grote molen terug naar het administratief centrum.

Ik passeer het geboortehuis van Solvay en loop het dorp uit naar een lieflijk glooiend weidelandschap. Bij een boerderij moet ik de weide in en wordt de groeve zichtbaar. En hoorbaar!

De Zenne

De reusachtige groeve aan mijn rechterkant zoemt en gromt van de bedrijvigheid terwijl ik zelf door de zompige wei via draaipoortjes mijn weg zoek, nauwlettend kijkend op mijn GPS. De Zenne meandert hier nog vrolijk schuimend door het landschap en die moet ik volgen.

Quenast

In het centrum van Quenast kan ik op één van de rustbanken mijn boterhammen eten in het zonnetje. Naar verluidt zou hier ook een belangrijke brouwerij zijn maar daar is in het centrum niets van te zien. Er valt trouwens weinig te zien hier al is alles netjes aangelegd. Dat constante gezoem van de nabije groeve moet de levenskwaliteit hier evenwel serieus beïnvloeden.

Hoog boven de Zennevallei

Ik volg een klimmend baantje naast de Zenne en kom boven uit bij de speelplaats van een kleuterschool. Het baantje gaat nu over in een veldweg die naar de bosrand voert. Boven het bos liggen weidse akkers, door de boer grondig omgeploegd zodat het wandelpad verdwenen is. Puur op GPS vind ik de GR-tekens aan de overkant van het omgeploegde veld. Het uitzicht op de vallei van de Zenne is wel schitterend. Enkele geitjes op een steile wei en een zonnende poes doen zelfs eventjes een gevoel van lente opkomen.

Gevoel van vroege lente

Ik passeer wat imposante hoeves en kom in het gehucht Ripain waar ik opnieuw de meanderende Zenne volg door natte weides. Ik zie vooral veel eenden, veel meeuwen en een grote groene specht. Opletten hier voor roodwitte tekens van plaatselijke wandelpaden.

Vallei van de Zenne in Tubeke

Voorbij de brandweerkazerne van Tubeke kom ik uit bij een mooi plein (imposante boom) en het monument voor de gesneuvelden. Aan de overkant van de hoofdweg volg ik een beek langs de volkstuintjes tot aan de afslag naar het station.

Bij het station stap ik een eenvoudig café binnen. De waard is vriendelijk, de prijzen spotgoedkoop, de WC ronduit smerig. Na een half uurtje stap ik op mijn rechtstreekse trein naar huis.

Tubeke

De tocht heeft mij absoluut kunnen bekoren; gevoelde 90% is verhard maar de niet verharde stukken zijn heel avontuurlijk en de uitzichten op het glooiende landschap maken veel goed. Hiermee is de westelijke bocht van GR 127 genomen. Ik heb nu al zin in het vervolg naar Nijvel 🙂

Mijn Track                                  Mijn Album

Advertenties

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.