GR 126 Villers-la-Ville – Onoz gare

Datum: donderdag 11 april 2019
Traject: Villers-la-Ville – Onoz Gare,  27 km
Topogids GR 12 Bruxelles – Wallonie, 2009
Gelopen etappes
Wandeltijd: 9.45 – 15.20
Weer: zonnig, koude oostenwind, 10°C
Stilte:  4/5

Meer en meer daglicht, dus kunnen we weer verder van huis: deze keer op GR 126 (van de Schelde naar de Semois). Voor de heenreis naar Villers-la-Ville heb ik een autorit en 3 treinen nodig ofte 2,5 uur, met overstap in Leuven en Ottignies. Nogmaals een pluim voor de nette toiletten in het moderne station van Ottignies. Voor de terugreis neem ik aan halte Onoz Gare TEC-bus 144a naar het station van Gembloers waar ik eerst een klein feestje bouw (lees: een pint ga drinken). Overstappen in Ottignies en Leuven (weer 3 treinen) brengen me naar mijn vertrekstation. Met de behoorlijk lange wandeltocht erbij zal ik 12 uur van huis geweest zijn.

Prille boshyacinten

Aan de treinhalte van Villers-la-Ville krijgt mijn Garmin geen verbinding met de satelliet. Omdat ik niet langs de baan naar de abdij wil lopen en evenmin langs GR 127 (pas gedaan), heb ik een route uitgestippeld rechtstreeks naar het Bois de l’Ermitage Saint-Jean Baptiste. Ik loop dus een beetje blind een hoger gelegen woonwijk in en als mijn GPS eindelijk weet waar ik ben, zit ik al enkele honderden meters verkeerd. Geen nood, rechtsomkeer en even later vind ik het gemeenschappelijke traject van GR 126 en Streek-GR 127 terug vlak voor het bos. Dat het een bijzonder mooi bos is dat erg Ardeens aandoet, kon je al in een ander verslag lezen. Daar komt nu nog eens het prille blauw bij van de eerste boshyacinten. Op de open plek waar GR 126 en GR 127 splitsen, hou ik een eerste korte drinkpauze.

Overgang naar de Haspengouwse hoogvlakte

Van mijn etappe op GR 127 weet ik dat dit mooie bos met zijn steile valleien eindig is en wanneer ik door een groene (nu reeds) tunnel tussen akkers loop, is het hoogplateau met zijn 2 opvallende zendmasten niet ver meer weg. Akkers zo ver het oog reikt. Hoewel de zon voluit schijnt, heeft de ijskoude oostenwind hier boven vrij spel. Dat wordt een hele dag zweten en kou hebben tegelijk!

Ik passeer langsheen het dorpje Mellery (herinner u het afvalschandaal) en volg rechtlijnige graspaden tussen eindeloze akkers met hier en daar een kruisend betonbaantje en een eenzame hoeve. Enige afwisseling brengt het vrolijke stemgeluid van de leeuwerik. Met gesloten jas en een pet tegen het felle zonlicht trekt een eenzame figuur door de velden…

Uiteindelijk brengt een dalend landbouwweggetje me naar het dorp Gentinnes. Een mooie laan geeft uit op een groot kloostercomplex en het Memoriaal Kongolo, een opvallend kerkgebouw dat de vermoorde missionarissen van Congo herdenkt. Hun namen staan op de buitenkant van het gebouw… namen op een muur zijn zelden een goed teken…

Verder valt er geen levende ziel te bekennen en ook de kloostergebouwen lijken leeg te zijn, al zie ik later dat er aan de achterkant van het gebouw (mooi vijverpark) toch flink wat auto’s geparkeerd staan. Ik steek de Houssière over en beklim de helling van een prachtig parkbos. Voorbij een woonwijk volg ik een veldweg naar een afgelegen boskapel, annex boerderij om dan resoluut de velden in te trekken.

Veldkapel voorbij Gentinnes

Terugblik: over een graspad naar het grote niets

Vanaf Gentinnes tot Saint-Martin volgt nu het grote niets. In hectaren en hectaren akkerland zijn alle struiken en bomen vakkundig verwijderd om plaats te maken voor grootschalige landbouw. Biodiversiteit nagenoeg zero. Gelukkig zorgen de leeuweriken voor wat leven aan de blauwe lucht. In Ardenelle staat nabij een verzorgingsinstelling een bankje bij een beek: tijd voor de middagpicknick. Verderop steek ik de Romeinse heirweg Brunehaut over en vervolg mijn weg langs vervaarlijk maaiende moderne windmolens.

Windmolens staan gewoonlijk op het hoogste punt, hier zo’n 177 m hoogte. Aan de overkant van een fietsravel en later de drukke N29 in het gehucht La Ronce gaat het in rechte lijn verder naar het dorpje Bothey. Leeg als alle andere dorpen. Hier en daar maait een robot het gazon. Na het dorp hervat de leegte tot aan de Route N93 (Nijvel-Namen). Voorzichtig oversteken en over de baan verder. Een familie met trekfiets komt voorbij gezoefd, wind in de rug.

Donjon de Villeret

Als GR 126 uiteindelijk rechtsaf de baan verlaat en afdaalt naar enkele visvijvers komt de Donjon de Villeret in beeld. Ik twijfel eerst nog of het een modern flatgebouw is maar als ik via een omweg dichter bij de toren kom, blijkt het wel degelijk een knap gerestaureerde donjon uit 1247 te zijn. Er ligt wel een modern dak op. Aan de voet van de versterkte woning ligt heel knap de Cense de Basse-Villeret, een 19de eeuwse herenhoeve, bij een snelstromend beekje.

Een mooie laan klimt nu naar het verstilde dorpje Saint-Martin. Ik vind het dorp bijzonder schilderachtig met zijn eendere huizen in grijze natuursteen. Maar op elke foto die ik zou willen maken, verstoren zwarte elektriciteitskabels het plaatje. Via een brugje over de Ligne, zijrivier van de Orneau, klim ik naar het bovendorp om dan via achtertuintjes de bebouwde kom te verlaten.

Over de E42

Heel snel zwelt nu het lawaai van de E42 aan, die ik via een in onbruik geraakte snelwegbrug oversteek. Vanop de brug krijg ik zicht (en hoop) op een ander soort landschap aan de horizon. Eerst moet ik nog over een laatste kaarsrechte akkerweg waar het door de scherpe stenen niet bepaald vlot lopen is. Temeer omdat de kilometers (en/of het gebrek aan rustpauzes) beginnen te wegen. Toch verandert het landschap: een golvend groene weide met hoogstamboomgaard en maretak bij de hooggelegen ferme de Faya en even later het bos van Floreffe geven de burger moed.

Rechts het bos van Floreffe

Mooie boomgaard

Het gaat nu in dalende lijn naar de drukke N912 die ik oversteek naar een rustig buitengehucht van Jemeppe. En plots: WOW, in al zijn glorie opent zich vóór mij een prachtig zicht op de brede Sambervallei! Een smal, groen panoramapad doet me alle vermoeidheid vergeten, al kom ik toch even in de verleiding om een afkorting naar de bushalte te kiezen. Orthodox als de makers van dit pad die onderweg zorgvuldig alle horeca vermeden hebben, beslis ik de GR verder te volgen. In die heuvelrug vóór me moet ergens de Grot van Spy verborgen liggen. Een schitterend pad daalt het bovenste terras van de vallei af om te eindigen aan de opnieuw drukke N930.

De Sambervallei

Panoramapad

Je kan hier kiezen om naar het station van Jemeppe-sur-Sambre te stappen maar ik loop dapper linksaf (let op: géén stoep) en ga tegen het razende verkeer in naar het volgend rondpunt, zo’n kilometer hogerop. Niet echt een pretje maar wat mot, dat mot. Aan het kruispunt draai ik rechtsaf langs en over de snelstromende Orneau en de spoorweg. Ik ben nog maar net aan de bushalte Onoz Gare of daar komt TEC-bus 144-a aangereden!

De Orneau

De chauffeur is de vriendelijkste die ik in maanden ben tegengekomen: chapeau! De route naar Gembloux is bijzonder pittoresk en volgt grotendeels de Orneau en de spoorweg: een aanrader. Zo passeren we het Château de Mielmont, als een arendsnest op de rotsoevers. Lijkt me een streek die heel wat toeristische troeven heeft. Maar nu eerst op zoek naar een plas bier want die wind die droogt zo uit 😉

Verfrissing in Gembloux

Mijn Track                          Mijn album

Advertenties

2 Reacties op “GR 126 Villers-la-Ville – Onoz gare

  1. Zo te zien heb je toch nog kunnen genieten van je wandeling op de GR126, ook niet veel wandelaars gezien precies..zo koud nu toch niet ?
    Grts Leen &Phil

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.