GR 5A N Nieuwpoort – De Panne

Datum: wo 23 okt 2019
Traject: Etappe 12 De Panne – Nieuwpoort Ganzepoot, 20 km
Topogids GR 5A Wandelronde van Vlaanderen 2018
Gelopen etappes
Wandeltijd: 10.00 – 14.30
Weer: somber, motregen, enkele opklaringen, 14°C
Stilte:  3/5 (achtergrond)

Safari aan de Belgische Westkust

Machtig duinenlandschap

Geen oog dichtgedaan in JH De Peerdevisser. Eén van mijn 2 kamergenoten heeft de hele nacht op brutaalste wijze hout gezaagd. Mijn andere kamergenoot is vannacht gaan lopen en heeft rustiger oorden opgezocht. Na het ontbijt trek ik terug naar Oostduinkerke-Bad voor de kusttram. Ik heb lang getwijfeld in welke richting ik het traject van vandaag wil afleggen – met de kusttram kan ik zowel naar Nieuwpoort als naar De Panne. Terwijl het lichtjes motregent en bepaald somber is, kies ik voor De Panne, halte Kerk, waar ik gisteren de tocht beëindigde.

 

Na enkele minuten bereik ik Bezoekerscentrum De Nachtigaal. Het bezoekerstoilet komt me wel heel gelegen en is de kleine omweg waard. Terug on track zie ik dat het bos alweer afgesloten is met lint en een waarschuwingsbordje. Wat is er aan de hand? Het Franstalige gezinnetje dat ik tegenkom in het duinbos, weet het ook niet. Naarmate ik verder stap door de Oosthoekduinen wordt het snerpend geluid van een boomzaag steeds luider. Blijkt dat er verderop boomsnoeiwerken bezig zijn. Een gehelmde medewerker maakt me duidelijk dat ik hier niet mag zijn. Ik wijs hem erop dat dit een internationaal wandelpad is en dat ik anders niet verder kom. Hij twijfelt even en geeft dan toch te kennen dat ik even moet wachten om dan veilig verder te glippen langs de kraanwagen en de bulldozers… Oef!

Eens het bos uit moet ik enkele verkeerswegen dwarsen om dan bij een kleuterschooltje opnieuw het bos in te duiken. Wat later bevind ik me in de achterlaantjes van Sint-Idesbald en via een mooie begrazingszone vol grote zwammen en kleine kreupelhoutwegeltjes bereik ik de staakmolen van het Abdijmuseum Ter Duinen.

 

Aan de overkant van de baan volg ik een zandweg door duingebied. Links en rechts van het pad staan zo veel diverse bessenstruiken dat ik me voorneem om van elke soort een foto te maken.

Er lopen hier ook schuchtere ezels rond die het gebied begrazen. Bij een volgend veerooster kom ik uit op een verkeersweg met zicht op de hoogste duin van Vlaanderen: de Hoge Blekker. 33 m hoog en een baken voor de zeelui die de duin al van ver op zee zagen blinken; ‘in zijnen blekke’ betekende in mijn thuisdialect ‘in zijn blote flikker’, wat dus wel toepasselijk is.

Het motregent stevig als ik de Hoge Blekker door het mulle zand beklim. Helemaal boven op de top staat toch wel een villa! Wie heeft ooit die bouwvergunning afgeleverd?!? Aan de schandpaal met hem! Je hebt er een heel mooi zicht op de onderliggende duinen en zoetwaterplassen, al is het zicht door de weersomstandigheden vandaag beperkt.

Panorama vanop Hoge Blekker

Enkele begrazingszones verder kom ik ongeweten langs Bezoekerscentrum Doornpanne (niet gezien dus) en loop het gelijknamige natuurgebied in. Het zandpad door dit duinengebied is aardig omgeploegd door paardenhoeven en ik heb de grootste moeite om vooruit te komen. Het gaat ook flink op en neer en zo moet ik vaststellen dat ik na 12 km flink kapot zit terwijl ik er nog 8 moet lopen! Aardig van mijn medebloggers dat ze me daarvoor niet gewaarschuwd hebben 😉

Ploeteren door het zand

Bij de kerk van Oostduinkerke loop ik even verkeerd; tijd om de rugzak af te zetten en even goed door te drinken. Dat kan evt. ook in een horecazaak op de baan naar Oostduinkerke maar ik loop door en strompel wat later opnieuw door het mulle zand. Zonder het te beseffen ga ik achter de jeugdherberg door waar ik geslapen heb en bereik al ploeterend de Nieuwe Ydelaan. Maar wat een prachtige duinen onderweg! Wat een ontdekkingsreis! Als Kempenaar ben ik wel wat zand gewoon maar dit is nog heel andere koek!

Maar het is nog niet gedaan. Ik kies nu het Duinrandwandelpad van natuurgebied Ter Yde en kan niet genoeg krijgen van al die prachtige duinpannen. Een zoveelste kantelpoortje geeft toegang tot en inzicht in wat zo’n paraboolduin met begrazingszone in de duinpan eigenlijk voorstelt. Na de beklimming van de overkant kom ik uit in een woonstraat die steil afdaalt naar de drukke Albert-I-laan en de tramsporen.

Aan de overkant loop je opnieuw het duinengebied in en achterom kijkend zie ik hoe de kustweg dit enorme duinengebied in tweeën snijdt. En dan eindelijk, boven op het laatste duin, wordt de Noordzee zichtbaar.

 

En meteen een bunker van de Atlantikwall. De zee is ver weg (het is weer ebbe) en onder de sombere hemel, tegen de wind in, loop ik naar de betonnen muur die Nieuwpoort-Bad heet.

 

Er is weinig volk op de wandeldijk. Lage duinen versperren het zicht op zee. Slechts hier en daar is een horecazaak open en de tafeltjes zijn aardig bezet. Twee dames hebben het over hun laatste reis naar Cuba en Dubai; weten ze hoe mooi het in de duinen is?!? Ik kom voor het eerst vandaag goed vooruit en de havenpier nadert met rasse schreden. Heel even komt de zon door het wolkendek piepen maar nooit lang en daarna is het dubbel somber.

 

Aan de havengeul, tegelijk de IJzermonding, wordt een stormwering gebouwd zodat ik een omweg moet maken door de binnenstad; geen erg want zo ontdek ik de prachtige schildpad van Jan Fabre:

Wat later loop ik langs de kaaimuur naar het binnenland net als tientallen andere wandelaars en fietsers; hier zijn die dus allemaal. Langs de waterkant maken scholeksters, meeuwen en eenden een hels kabaal.

 

Op een zandbank aan de overkant (met zicht op een mooie vuurtoren) rusten enkele zeehonden! Ik passeer een monument ter ere van prins Maurits (Nieuwpoort speelde een belangrijke rol door haar ligging tussen Frankrijk en de Spaanse Nederlanden). Een volgend monument ter ere van poolreiziger Dixie Dansercour.

Ik passeer het Kattesas (eerste poging om de IJzervlakte onder water te zetten in 1914) en bij de Vismijn verlaat ik de kade op zoek naar mijn restaurant van vorige keer: La Marée. Toch wel gesloten zeker! Nu ben ik helemaal tot hier gekomen, in één ruk, zonder rustpauze, en nu is mijn zaak gesloten! Maar niet getreurd, beste lezer: de buurman is wel open en ik heb geluk: voor €16,50 kan ik in De Vuurtoren nog het lekkere lunchmenu krijgen: dagsoep, tweeërlei van vis met frietjes + koffie. Vriendelijke bediening. En vlot! Zo vlot dat ik mits wat overhaasting nog mijn tram van 15.20 naar Oostende kan halen en daardoor nog net mijn trein van 16.05 naar Berchem.

Wat een geslaagde onderneming! Jammer van het weer misschien maar anderzijds roep ik deze etappe uit tot één van de zwaarste van Vlaanderen; op een dag met zomerse temperaturen moet deze zandetappe een ware beproeving zijn. En wat een ontdekking voor mij persoonlijk: ik wist niet dat de Westkust nog zulke prachtige duinen had – ik kende tot nu toe enkel de Oostkust (Oostende-Blankenberge-Zeebrugge).

 

Daarbij toch een kleine bedenking: om écht ten volle van dit gebied te genieten, in alle rust, loont het om de duinengebieden apart te bezoeken en evt. een lokaal wandelpad te kiezen zoals bv. De Schipgatwandelroute (5,8 km) of beter nog: zelf je route samen te stellen via het knooppuntennetwerk Westkust. Wel is het zo dat GR 5A een prachtige ontdekkingsreis is langs de Belgische kust, een totaalbeleving als het ware. Warm aanbevolen.

Mijn Track                Mijn Foto-album

6 Reacties op “GR 5A N Nieuwpoort – De Panne

  1. Francois Van Den Reym

    Hello Guido,

    Ik zit momenteel ook op de GR 5A (eergisteren van Menen tot Domein Palingbeek gelopen). Misschien komen we elkaar nog eens tegen.

    • Hey Francois, bedankt voor je reactie. Wie weet! Ik vertrek pas volgend jaar in de lente terug omdat de dagen te kort geworden zijn. Ik ben toch al gauw 3 uur onderweg met de trein tot mijn startpunt, dan nog de bus… Als je zelf blogt over je avonturen, mag je me altijd een link sturen. Warme wandelgroeten!

      • Guido,

        Ik heb de GR 5A ook “on hold” gezet tot de volgende lente. Morgen begin ik met de Schelde te volgen vanaf de Franse grens (Ravel, fietsknooppunten).

        Achtergrondinformatie :

        Meire, P., Amery, D., Decleer, M., De Schelde. Van bron tot monding. Uitgeverij UPA, 2015.

        Crombé, P., Herremans, D., De Schelde. Stroom in verandering. Mens, landschap en klimaat van prehistorie tot nu. Uitgeverij Snoeck, 2017

  2. Walking through that sand looks and sounds like hard work Guido! All that sea air must be worth it though! 🙂

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.