SP 15 Neeltje Jans – Heerenkeet

Datum: za 11 jan 2020
Traject: Etappe 5: Neeltje Jans – Heerenkeet: 20 km
Topogids: Wandelen rondom NP Oosterschelde, 2003
Gelopen etappes
Wandeltijd: 10.15 – 15.30
Weer: hoge wolken, droog, 6 beaufort, 7°C
Stilte: 5/5

DSC01532

Magisch

Even een weersverbetering en wijle weg. Via de Zeelandbrug en Zierikzee parkeren we auto 1 op de vrije parking aan de Oosterschelde, naast restaurant Heerenkeet. Met auto 2 rijden we naar Neeltje Jans en parkeren naast viswinkel-restaurant Proef Zeeland. We kunnen er de dag starten met een lekkere koffie terwijl het personeel nog volop bezig is de vis van de dag uit te stallen.

Na de koffie trekken we onder een flauw zonnetje en met een stevige bries in de rug richting Topshuis. Van hieruit wordt a.h.w. de waterkering gestuurd. Vervolgens lopen we over de Pijlerdam naar de Roggenplaat. Een zwaar gewonde buizerd (slag van de windmolen of verkeersslachtoffer) breekt ons hart. Hopelijk wordt hij gevonden door iemand die de vogelopvang kan verwittigen. Er sneuvelen hier dagelijks heel wat zeevogels (en zoogdieren) door menselijk toedoen.



Het tweede stuk van de Pijlerdam brengt ons tot boven het mooie zandstrand van Westenschouwen. Opnieuw op vaste grond kijken we uit over de Westenschouwse Inlaag en de duinen op de achtergrond.

DSC01505

Klikken om te vergroten

Dan draaien we onder de verkeersweg door terug naar het binnenland en de Oosterscheldedijk. De wind waait nu van opzij en trekt aan zodat we onze kappen opzetten en blij zijn met onze winddichte jassen. Vanop de dijk heb je een mooi zicht op Neeltje Jans achter ons.

We naderen de vluchthaven van het kleine Burghsluis, meer bootjes dan huizen. Even verder draait het streekpad het binnenland in. Het oorspronkelijk traject liep langs de Plompe Toren in de verte, een restant van het in de golven verdwenen Koudekerke. Maar de markante toren staat toch in de steigers, dus we missen niet zoveel.

Ons traject loopt om de Koudekerkse inlaag (veel ganzen) heen, passeert een mooi hoevetje en volgt een lange betonweg tussen een dunne haag. We spotten een bruine kiekendief en opvallend veel biddende torenvalkjes.

Na enkele kilometers komen we zowaar bij een bos. Een schelpenpad voert ons tussen Natuurreservaat De Schelphoek en het gelijknamige gat in de Schouwse wering dat onstond bij de grote watervloed in 1953. Vanop een uitkijktoren waar we zowat vanaf geblazen worden, kijken we op “het gat in de dijk dat niet gedicht kon worden”. Zowel onder ons als in en aan het water liggen de betonnen ‘caissons’ waarmee landinwaarts de bres werd gedicht.



Het stroomgat bij Serooskerke was 450 m breed en 30 m diep en daarmee groter dan alle andere bressen. Per getij stroomde 130 miljoen kubieke meter water in of uit… Ja wadde, daar moeten we toch even van bekomen en dat kan op een bankje even verder op het schelpenpad waar we onze picknick houden.

Verderop bij een frituur steken we bij de verkeerslichten de drukke verkeersweg over en volgen nu de Delingsdijk. Deze werd aangelegd om te voorkomen dat in de toekomst de polder Schouwen opnieuw zou onderlopen. Aan de overkant ligt het kleine dorpje Serooskerke midden in de polder. Het verkeer op de dijk is erg druk maar al onze aandacht gaat uit naar de Prunjepolders op onze rechterkant. In 2002 werd de Prunje omgetoverd van weinig interessant grasland tot een moerassig oerlandschap. De kaart in mijn oude topogids klopt dus van geen kanten meer. Op deze uitgestrekte natte weides en plassen overwinteren duizenden watervogels. Tot onze absolute verbazing stijgen telkens weer enorme groepen vogels op (waaronder veel kieviten) en vormen formaties zoals je die van spreeuwen kent. Het is een fascinerend schouwspel dat ook een volle buslading Belgische vogelaars kan bekoren. Wandelmaat Georges, gewapend met zijn verrekijker, komt ogen te kort om de smienten, dodaarzen en ganzen, berg- en andere eenden te bewonderen. We krijgen een stijve nek van altijd naar rechts te kijken, tegen de zon en de wind in.

Als we verderop de Delingsdijk verlaten en de Slikweg indraaien lopen we pal tegen de wind tussen de Prunjepolder en enkele polderhoeves met akkerland in. Op één van die hoeves bewonder ik twee prachtige gitzwarte paarden (ik vermoed Friese). Tjonge, als je die voor je kar spant, kan je als boer wel even buitenkomen!

Voorbij de Schouwse Hoeve loopt een smal paadje naar een kijkmuur in de Prunjepolder; drie bergeenden maken zich uit de voeten maar voor de lenzen van de verrekijker is het een drukte van aanvliegende vogelzwermen. Je weet niet waar eerst kijken.

Bij de windmolen van Moriaanshoofd steken we de drukke N59 over en bereiken langs een vishandelaar een klappoortje tot het natuurgebied. Een drassig paadje slingert via een brugje over het water naar de uitkijktoren. Boven hebben we een fantastisch uitzicht, niet alleen over de Prunje maar ook over de Oosterschelde met in de verte Zierikzee en de Zeelandbrug.

Terug op de begane grond slingert het paadje over een volgende houten brug naar de Inlaagweg (= binnendijk) langs de Wevers- en Flaauwersinlaag. Hier ontmoeten we opnieuw de bus Belgische vogelaars, onderweg met telescopen op statieven en sterke verrekijkers. Zij bevestigen dat die witte vogels aan de overkant wel degelijk lepelaars zijn zoals wij vermoed en gehoopt hadden. Niks bijzonders natuurlijk voor die die-hards uit de bus.

De wind speelt ons parten boven op die binnendijk maar lijkt de dijkschapen niet te storen. Zij houden netjes het gras kort in het gebied tussen twee veeroosters. Als we het tweede rooster gepasseerd zijn zien we de auto al staan langs de Oosterschelde. Nog even een foto van een mooie hoeve op een eilandje in het water en dan vinden we beschutting voor de wind in de auto.

Restaurant Heerenkeet is niet voor onze beurs en zou dat ook vroeger wel niet geweest zijn: hier kwamen de grote ‘herenboeren’ bijeen op een bepaald tijdstip waartegen de kleinere boeren hun sloten en watergangen moesten uitgediept hebben. Waren ze niet klaar, dan verbleven, aten en dronken de heren net zo lang in de Heerenkeet tot ze wèl klaar waren, uiteraard op kosten van de kleine boeren.

20 minuten later zijn we opnieuw bij restaurant Proef Zeeland op Neeltje Jans. De parking staat aardig vol en de stapel verse vis is nagenoeg uitverkocht. We kopen nog snel de laatste verse visjes voor het thuisfront en bestellen tweemaal het dagmenu (roodbaarsfilets met verse frietjes) en een pot Zeeuwse mosselen. Lekker en niet duur; vriendelijke bediening en goeie koffie: een aanrader!

Moe maar voldaan rijden we over de stormkering terug naar huis. We hebben zoveel gezien dat de 90% verharde ondergrond geen probleem vormde. De bewegwijzering is ondermaats en niet aangepast aan het nieuwe traject; track is dus noodzakelijk. En ik heb niks last gehad van pijntjes. Heerlijke dag in Zeeland. Op naar Zierikzee.

Mijn Track                                    Mijn foto-album

6 Reacties op “SP 15 Neeltje Jans – Heerenkeet

  1. Ziezo, mijn Oosterscheldepad zit erop!
    Eén groot pluspunt: prachtige route met een uitzonderlijk eigen (zee)gezicht rond de machtige Oosterschelde. ‘k Heb er volop van genoten!
    Twee minpunten: 1) Groot: bewegwijzering: meestal oud, ondermaats, te weinig of zelfs…niks. Vb: vanaf St.Annaland: eerste routeteken pas na 2,5 km
    2) Kleiner: veel te veel asfalt
    Toch nog 2 routewijzigingen op mijn eindetappes:
    1) etappe St.Annaland – Stavenisse: een lange grasdijk vanaf Stavenisse vervallen en niet meer toegankelijk
    2) etappe Stavenisse – St.Maartensdijk: oorspronkelijke route vanaf Heideweg ingrijpend gewijzigd

    • Proficiat Raymond! Wij vinden het zelf ook een prachtig ‘zeeschap’; het kijken naar de zeevogels compenseert het asfalt. En dat de Zeeuwen geen onverharde paden vertrouwen, kan je gezien de geschiedenis begrijpen. Dat van die slechte bewegwijzering wisten we vóór we eraan begonnen. Daar brengt de GPS raad. Zelfs het blad met routewijzigingen van Nivon lijkt niet up-to-date. En blijkbaar vinden ze niemand bereid om de route te actualiseren en een nieuwe topogids te overwegen. Wij wachten intussen al weken op een weekend met fatsoenlijk wandelweer. Vanuit de Kempen geraken we op een weekdag over de E313 niet voorbij Antwerpen. Het zou ook zo maar kunnen dat we eerst St Philipsland en Tholen lopen vóór we terugkeren naar Zierikzee. Tenslotte heb ik ook nog een paar etappes langs de Westerschelde in Zuid-Beveland op het programma (Grenslandpad). Ik neem dus nog lang geen afscheid van het mooie Zeeland 🙂

  2. 17 januari. Als ik klik op ‘Mijn track’ van SP 15 ‘Neeltje jans – Heerenkeet’ zijn er problemen…Ik kom terecht op ‘Find your next favorite trail’. Enter a city, park or trail name’ Search… M.a.w. ik kan uw track niet bekomen… Zijn ze nu helemaal zot geworden? Keep it simple…

    • Beste Raymond – Je hebt gelijk!! GPSies is overgenomen door Alltrails. De link zou terug moeten werken nu. Als dat betekent dat ik AL mijn links manueel moet gaan aanpassen… ben ik ferm geschoren! Ik heb wel gezien dat ze al mijn tracks bewaard hebben (ik heb ze gelukkig zelf ook nog); hopelijk passen ze die links automatisch aan maar ik krijg zo mijn twijfels….
      Bedankt alleszins voor het melden!

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.