LAW 11 Roovertse Leij – Hooge Mierde

Datum: ma 29 juni 2020
Traject: Natuurpoort Roovertse Leij – Hooge Mierde: 22,4 km
Topogids: LAW 11 Grenslandpad, Bourgondisch flaneren in Zuid-Nederland
Wandeltijd: 9.50 – 15.32
Weer: wisselend bewolkt, veel wind, 22°C
Stilte: 5/5 !

Turnhoutse Heide

Lezers van mijn blog weten dat ik niet vaak 2x na mekaar dezelfde GR of LAW volg. Naargelang de luim van de dag kies ik uit een lijst met voorbereide tochten of voor een bepaalde streek. Ik hoef niet zo nodig een GR/LAW in lijn af te werken en het hoeft ook niet in volgorde of ‘in de juiste richting‘ te zijn. Af en toe kom je bij mij een “afsluitende tocht” tegen, waarmee ik dan, soms na jaren, een parcours helemaal uitgelopen heb. Tegen dan heb ik alweer zin om bepaalde trajecten opnieuw te bewandelen, evt. in een ander seizoen of in de omgekeerde richting.

Vandaag dus wel. Ik was op mijn vorige tocht ook onderweg op het Grenslandpad (LAW 11) maar dan aan de Westerschelde, vandaag trek ik naar de grensbossen tussen Poppel, Ravels en Esbeek. De Lijn (450 van station Turnhout naar Tilburg) heeft me opnieuw netjes afgezet aan Natuurpoort De Roovertse Leij. Ik was hier inderdaad al op andere tochten (SGR Kempen & onlangs SP 5 Brabants Vennenpad); ook met mijn echtgenote heb ik hier al een plaatselijke wandeling gedaan (folder in de herberg).

Er is stevige wind voorspeld en veel wolken. Dus eerst even gaan aansterken in de gastvrije wandelherberg na de reis met O.V. Er is tijd voor een praatje met de herbergier: ik heb hun reilen en zeilen tijdens de lockdown gevolgd op Facebook. De zaken komen maar moeizaam op gang, zegt hij; wandelaars gaan gelijk terug naar hun auto…

Langs de Roovertse Leij

Na de koffie trek ik langs de bosrand naar de Roovert; slechts een enkele wandelaar met hond kom ik tegen. Ik volg de slingerende Leij-beek door het intussen bekende rododendronbos tot aan de grens: een heel mooi stukje. Bij de grens neem ik de oude douaniersweg langs de Poppelse Aa die bijna droog staat. Onderweg vallen de grote bladeren op van de Japanse duizendknoop, een invasieve exoot die moeilijk te bekampen is.

Japanse duizendknoop op het grenspad

Papschot

Het zandpad loopt hier pal op de grens. Af en toe is er wat deugddoende zon, verder veel wolken en wind. Ter hoogte van de Papschotse Heide heb ik beslist om niet af te slaan over de heide – ik was hier onlangs nog op het Brabants Vennenpad – maar rechtdoor te blijven lopen tot de afslag naar camping Tulderheyde. Een enorm buizenstelsel achter prikkeldraad blijkt een drukstation voor aardgas te zijn.

Café ’t Jachthuis is open en enkele campinggasten drinken gezellig een bakje koffie op het terras en kletsen hun typische campingpraat. Uit pure nostalgie (ik zat hier ook toen ik de Streek-GR Kempen wandelde) bestel ik een portie bitterballen bij mijn trappist. Ze smaken me niet zoals toen.

Na de pauze volg ik met verbrand verhemelte – aan de gefrituurde bitterballen zal ik nog uren plezier beleven 😉 – nog even de SGR om dan linksaf een verbindingswegel te volgen naar het parallel lopende Grenslandpad. Verderop neem ik afscheid van het simultane Vennenpad. Het hele parcours verloopt door of langs het bos. Aan de Belgische kant (of is het toch nog Nederland?) worden net de laatste erwten geoogst.

Opnieuw volgt een heel eenzaam stuk door de bossen. In de buurt van een vennetje zie ik tussen de bomen 2 bemande hangmatten en wat rugzakken. Mijn roep wordt vriendelijk beantwoord door de 2 jongens die hier een originele rustplek opgebouwd hebben. Ik omrond een maïsveld en moet langs een mechanische watersproeier: gratis kletsnat; normaliter een fijne verfrissing maar met deze wind…

Afslag richting Ravels

Dichtbij de grenspaal waar SGR Kempen afbuigt naar Ravels, herken ik eindelijk het landschap. Dat windmolentje op het veld, dat kruispunt, daar heb ik nog gepicknickt. Ik steek het veld over en buig linksaf op een boswegel maar keer dan op mijn stappen terug: hier moet ergens die gedenksteen staan voor een neergeschoten Belgische smokkelaar. Of was hij aan ’t stropen? Oud-collega Agnes heeft me ooit een verhaal verteld over een oom die in 1950 door een Nederlandse grenswachter werd doodgeschoten. En zo krijgt die gedenksteen toch een heel persoonlijke betekenis.

En meteen ook het begrip: landsgrens. Op een rustplek tegenover de gedenkplek bedenk ik hoe men ook in Coronatijden de grens zomaar gesloten heeft en bevolkingen zomaar het onderling contact ontzegd heeft, tegen alle Europese Schengenregels in… het stemt tot nadenken. Hoe broos zijn onze democratieën?!

Het nu volgende stuk is het mooiste van de dag. De doorgaans brede boswegen zijn nu smalle heidepaadjes geworden. Overal bloeit de eerste dopheide die blauwtjes lokt en hommels en nog bruine vlindertjes die ik niet ken. Ik passeer een grote kudde tevreden schapen achter schrikdraad – zal die lage draad de wolf tegenhouden, vraag ik me af. De stilte onderweg is van die aard dat ik de hele tocht een topscore geef, veel stiller dan in menig zogenaamd stiltegebied.

Gaandeweg groeit het idee om een toekomstige tweelandenwandeling te creëren vanuit Hooge Mierde naar Ravels via LAW 11 en SGR Kempen; prima te doen met openbaar vervoer of combinatie auto+fiets (13 km) en met horeca in begin- en eindpunt…

Het laatste stukje tocht verloopt over een MTB-parcours door dennenbos en heide, eventjes langs een goudgeel graanveld midden tussen de bossen, tot op de aarden weg waar ik vorige keer het witrood opgepikt heb, richting Reusel. Rest me nog het laatste gedeelte naar het dorpje Hooge Mierde, zowat het enige onderdeel van de tocht op asfalt.

Ik heb geen zin op zoek te gaan naar een geopend café (het is maandag) en posteer me aan de bushalte bij de kerk voor de bus naar Reusel. De vorige is 10 minuten weg maar geen nood: om het half uur rijdt er een tijdens de week. Ik stap in samen met een jonge Poolse seizoensarbeider met zijn hele hebben en houden maar zonder mondkapje – zo heet dat hier. De chauffeur stuurt hem terug buiten maar de stumperd krijgt van een met goud behangen dame een reserve-exemplaar en kan toch mee. Thank you.

Aan het busstation van Reusel krijg ik geen internetverbinding op mijn nieuwe speeltje! Ik probeer zo verwoed een online-ticket te kopen dat ik de na enkele minuten gearriveerde bus van De Lijn bijna laat vertrekken. Pas over de grens, bij het asielcentrum van Arendonk, krijg ik verbinding en kan alsnog mijn kaartje kopen. Op een intussen overvolle bus gaat het naar Turnhout station – sommige scholieren dragen geen mondmasker… hun kameraden wel… Hoewel de bus er tergend lang over doet om door Turnhout centrum te geraken, haal ik toch nog net mijn trein; dus, vandaag geen verkeerd woord over openbaar vervoer.

Samengevat: het was een aangenaam weerzien met het Grenslandpad dat vandaag zijn naam alle eer aandeed. Een tocht voor wie houdt van stilte, zandwegen en de absolute eenzaamheid van uitgestrekte, geurende grensbossen.

Mijn Track                          Mijn Foto-album

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.