Lahnwanderweg: Obernhof – Bad Ems

Di 21 juli 2020
Etappe 18 van station Obernhof naar Bad Ems
Topogids: Lahnwanderweg Rother Wanderführer
Afstand: 19,5 km (600↑ HM & 620↓HM vlgs Rother; 982 ↑ & 990 ↓ in Basecamp)
Wandeltijd: 10.13 – 16.12
Weer: zonnig, 25°C
Stilte: 3/5
Website: https://www.lahnwanderweg.de/de/

Zicht vanaf Hoheley

Vroeg naar bed gisteren avond; we zijn in Limburg a/d Lahn nog wat tapa’s gaan eten en toen was alvast mijn pijp uit. Onderweg van het station naar ons pension nog even verloren gelopen om deze foto van de Lahnbrug te kunnen schieten:

Tijdens de treinrit naar Obernhof geniet ik alweer honderduit van de Lahnvallei. Ik heb na de inspanningen van gisteren tot vanmorgen getwijfeld of ik niet een minder zware etappe zou uitkiezen met vertrek of aankomst in Limburg zelf maar neen, ik ga het proberen. Desnoods breek ik af in Nassau of Dausenau, beide op de spoorlijn.

Van het station van Obernhof volg ik eerst de aanlooproute tot boven het dorp. Vanop de camping vertrekken ook 4 zwaarbepakte stappers die ik gisteren zag toekomen maar die de route stroomopwaarts zullen volgen. Net als gisteren zal ik vandaag nauwelijks iemand tegenkomen onderweg.

De LWW omrondt met een flinke maar niet te lange klimpartij de Berthaner Kopp, een bult tussen de Lahn- en de Gelbachvallei. Vanop het uitkijkpunt Langenaublick heb ik een mooi uitzicht op Klooster Arnstein.

Vanop het karrenspoor rond de berg daal ik steil af over een braakliggende wijngaard – de zon brandt ongenadig hier – naar een lager gelegen rotspad dat over de spoorweg heen voert en hier en daar beveiligd is met loopbruggetjes en metalen railings.

Door het koele bos boven de Gelbach gaat het verder tot de eerste huizen van Weinähr. Het wijndorp zelf ligt aan de overkant van de Gelbach. Ik volg een mooie laan langs een brede feestweide tot aan de eerste brug en de verkeersweg. Aan de overkant begint dan de eerste serieuze beklimming van de dag, eerst door een hooiweide, dan door het bos. Het gaat op een goeie 2 km van 99 naar 231 m waarbij het laatste stuk het steilst is. Als ik me de ladder ophijs naar uitzichtpunt Hohelei, blijkt dat laatste als een arendsnest boven de Lahnvallei te liggen: het uitzicht is adembenemend, dat vind ook een geoefend wandelaar uit het Westerwald die speciaal voor dit uitzicht vanuit Weinähr naar hier geklommen is. We houden een gemoedelijke babbel en spreken onze waardering uit voor de LWW en andere Steige als daar zijn Eifel-, Mosel- , Rhein- en Hunsrücksteig. Als ik terugkijk, ontwaar ik Schloss Langenau bij Weinähr, daarstraks onzichtbaar door het gebladerte.

Nassau in de verte

Ik blijf wat langer dan voorzien om vervolgens over opnieuw een eeuwenoud karrenspoor en zonder merkbaar hoogteverschil door gemengd bos, heel geleidelijk af te dalen naar Nassau. Dit levendige stadje heet niet zomaar Nassau: zijn geschiedenis is nauw verbonden met die van het huis Oranje-Nassau en gaat terug tot de 12de eeuw met de bouw van een versterkte burcht (Stein) boven de Lahn.

Buiten Limburg zelf is dit het eerste stadje waar het een beetje druk is en de talrijke horecaterrassen goed gevuld. Even buiten het traject maak ik een foto van het Steinische Schloss om bij de kerk terug on track te komen. Het drukke verkeer op de brug over de Lahn laat ik vlug achter me wanneer de LWW een historische toegangsweg naar burcht Nassau ofte Stein volgt. Je kan er naar verluidt goed eten maar ik verlaat de toegangsweg en passeer het Stein-Denkmal.

Een rotspaadje daalt nu af in het scherpe Mühlbachtal. De LWW doorkruist de overstromingsweide en steekt de beek over. Ik ontdek heel wat forellen in het ondiepe water.

Over de brug begint de derde lange klim van de dag. Het gaat trapsgewijs, eerst een steil stuk door het bos, dan lange tijd een karrenspoor op gelijke hoogte, tot aan een kloof die uitmondt bij een hooiweide. Vóór de weide klim je via een bruggetje opnieuw het bos in om in een volgende hooiweide uit te komen.

Aan de overkant begint, opnieuw in het bos, het echte werk. Het gaat meedogenloos omhoog naar het uitzichtpunt Kuxlay. Dit is hard werken. Onderweg naar boven klop ik een stempel in mijn Rother wandelgids; had ik gisteren ook moeten doen… Elk excuus is goed om even op adem te komen 😉

Over de exacte hoogte geraken de bordjes het niet eens. Laten we het houden op 350m. Ik heb me voorgenomen hier te picknicken en geniet van het schitterende uitzicht op de overkant van de vallei en het nog hoger liggende achterland. Enigszins afgeleid vergeet ik mijn opgenomen track opnieuw op te starten en begin aan de lange afdaling.

Afdaling naar Dausenau

Eerst brede boswegen, dan door heerlijk open hooiland met prachtige vergezichten in alle richtingen. Mijn slappe zonnehoed beschermt me prima tegen de zon en genietend met volle teugen loop ik tussen hoogstamfruitbomen fluitend naar beneden. Een stukje rotspad versnelt zigzaggend de afdaling en dra loop ik beneden naar de Lahnbrug toe.

Aan de overkant wacht met versterkte torens, een middeleeuwse poort en een mooi kerkje het dorp Dausenau. Ik heb nu nog spijt dat ik niet even door de poort het vakwerkdorpje ben binnengelopen. Het plaatsje verdient een bezoek, vermoed ik. Maar ik heb afgesproken met mijn gezelschap in Bad Ems… In plaats daarvan gaat het over asfalt steil omhoog naar één van de stadspoorten en vervolgens linksaf klimmend langs tweede verblijven met luxe-uitzicht. Stap voor stap ben ik begonnen aan de laatste beklimming van de dag. Onderweg langs een weide, in de schaduw van een boom, start ik mijn track weer op en verwittig het thuisfront dat het niet meer ver is tot Bad Ems.

Terug in het bos klimt het pad verder over een kam en kruist opnieuw een aloude koetsweg. Parallel met een asfaltbaantje gaat het over een hooiweide oerend hard omhoog. Met plezier hou ik even halt om het surround-zicht op de Lahnvallei in me op te nemen.

Het einde van de beklimming blijkt een parking bij een (gesloten) restaurant en een stenen uitkijktoren: de Concordiaturm (243 m). Content dat ik het tot hier ‘geschafft’ heb, beklim ik ook nog de draaitrap om vanop het platform uit te kijken over het 150m dieper gelegen kuuroord Bad Ems. Wat een plaatje!

Deze diashow vereist JavaScript.

Met slechts één korte eetpauze onderweg ben ik vroeg op schema. De afdaling blijkt over een rotskam te verlopen met meerdere uitzichtpunten. Onderaan wordt een ommetje gemaakt langs enkele natuurlijke ‘Felsenhöhlen’ waar de ‘Heinzelmännchen’ thuis zijn.

Vreemd genoeg eindigt het traject op de bovenverdieping van een oude parkeertoren en moet je door de oude traphal naar het gelijkvloers. Daar ontmoet ik een zwaar bepakte jongedame in dure wandelkledij op weg naar de camping van Dausenau; dat haalt ze nog wel. Ze is op deze 2 dagen, samen met die 4 van de camping vanmorgen + de 2 dames, de enige wandelaar op de LWW die ik ontmoet heb!

Lichtvoetig en ontspannen loop ik langs de promenade van het mondaine Bad Ems, een kuuroord al sinds Romeinse tijden zoals ik aan een dieper gelegen bron kan vaststellen.

Het is een feestelijke intrede met een live-concert op de promenade. De terrasjes in de buurt van de prachtvolle gaanderijen en het casino lijken me nogal prijzig.

Ik vervolg mijn tocht langs de Lahnpromenade tot voorbij de wandelbrug en de Russische kerk met zijn gouden koepel aan de overkant, een geschenk van de tsaar himself. Blijkt dat nogal wat Russische bekendheden hier kwamen kuren.

In de schaduw van de parkbomen vind ik een leuk terras: handen ontsmetten, naam – adres – telefoonnummer registreren en pas dan kan ik me laven aan een eerste Weizen. De bediening is koeltjes, zoals je dat in een kuuroord kan verwachten – klandizie genoeg, weet je wel – maar dat kan me na mijn avonturen op de LWW niet deren. Ik wacht geduldig op mijn gezelschap, we bestellen samen nog iets te eten en dan gaat het huiswaarts over Koblenz. Moe maar gelukkig en een mooie ervaring rijker. Wij komen zeker terug.

 

Mijn Track                               Mijn Foto-album

2 Reacties op “Lahnwanderweg: Obernhof – Bad Ems

  1. Heel mooi verslag met enorm veel prachtige foto’s. Tja, die hoogtemeters dat blijft toch een probleem. Mijn Garmin GPSmap 66s durft al eens zeggen dat we op een etappe van Essen naar Kalmthout 600 meter stijgen, klopt helemaal niet. Blijkt een probleem te zijn met dat type GPS. De verschillen in hoogtemeters tussen Basecamp, gps track, kaart zijn soms enorm. Het echte getal zal er ergens tussenin gelegen zijn. Die stempel zetten, kan dat aan de top? Hangt daar echt een stempel met kussen aan het bordje?

    • Hallo Davy, ja, op één van de foto’s van de vorige tocht zie je een soort brievenbus hangen met stempel en stempelkussen. Die hangen ze ergens net onder de top zodat ze beter beschermd zijn tegen vandalisme – je moet er dus wel wat moeite voor doen. Ik vermoed dat je bij de toeristische dienst ook een stempelkaart kunt krijgen maar die had ik niet, dus maar rechtstreeks in het boekje 😉 Hier hangt er één op elk traject; in het Harzgebergte hangen er veel meer.

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.