GR 573 Eupen – Signal de Botrange

Wo 29 juli 2020
Etappe 4  Eupen – Signal de Botrange,  24 km; 631 m ↑
Topogids GR 573 Vesdre et Hautes Fagnes 2015
Wandeltijd: 10.11 – 16.37
Weer: wisselend bewolkt tot zonnig, 20°C
Stilte: 5/5

Tocht naar het dak van België

De Hill van monding tot bron

Deze voortzetting van GR 573 lag al lang op de plank! Omdat er later in de week tropische temperaturen voorspeld zijn, lijkt vandaag het ideale moment. Geen tijd voor ecologische beslommeringen: we rijden simpelweg met 2 auto’s naar Signal de Botrange van waar we in één auto doorrijden naar de benedenstad van Eupen: over de brug van de Vesder (263m) weet ik een kleine parking en een gezellige kroeg voor straks. Die laatste blijkt na corona failliet en staat over te nemen 😦

Brug over de Vesder in Eupen

Rechtover de kerk is een fijne Bäckerei-Konditorei en met inachtneming van de corona-maatregelen genieten we van een lekkere koffie + croissant. We zijn er klaar voor. De Vesder volgen we maar eventjes, tot bij de monding van de Hill die zowat de hele tocht onze verdere metgezel zal zijn: van monding tot bron a.h.w. Aanvankelijk valt dat een beetje tegen: het asfaltbaantje om Eupen uit te geraken blijft maar duren en er is best veel omgevingslawaai. Pas aan de Pont Guerrier, bij de samenvloeiing met de Soor, wordt het mooier. Families spelen in het weinige water tussen de rotsen: een kleurrijk plaatje.

Spelen in de Hill

We volgen eindelijk een smal, kronkelend pad dat de meanders van de Hill volgt. Her en der zijn bomen gekapt waardoor heide en allerlei planten een groeikans krijgen: Georges kan zich voluit amuseren met de identificatie.

Tot aan de Ternellbeek lopen we afwisselend op een wat saaie bosweg, dan weer op avontuurlijke rotspaadjes boven de rivier. De Hill heeft zich best diep ingegraven in het rotslandschap maar wij winnen slechts heel geleidelijk aan hoogte; je merkt het nauwelijks.

Aan de afslag naar natuurcentrum Ternell (dat ligt zowat 1 km buiten de route) staat een bankje waar we onze boterhammen eten; er passeert behoorlijk wat volk, met en zonder rugzakje, op wandelschoenen en op turnsloefkes (gympies), met landkaart en met smartphone; de meesten lijken het groene kruisje te willen volgen, een plaatselijk wandeltraject.

Voorbij de Ternellbeek komen we bijna niemand meer tegen. De lange brede bosweg wint heel geleidelijk aan hoogte, biedt af en toe uitzichten op het donkere veenwater van de Hill (bijna zonder water) maar gaat uiteindelijk tegensteken. Ook de stuw op de Hill is momenteel weinig spectaculair. Net dan mogen we weer een avontuurlijker stukje volgen (smal klimmend rotspaadje) om uiteindelijk toch weer terug op het brede pad uit te komen.

Aan de Spohrbach ontdek ik een eerste orchidee. Het was onderweg al duidelijk dat in de buurt van water de flora gevarieerder en talrijker aanwezig was. En ja, daar staat er nog één en nog. In deze tijd van het jaar mag het een klein wonder heten.

Intussen worden we bijna van de sokken gereden door mountainbikers en elektrische fietsen: we zijn aangekomen bij Herzogenhügel.

Het is een mooie plek en een fietskoppel zit ver uit mekaar wat mistroostig naar het bruine water te kijken. We kiezen niet voor psychologische ondersteuning en ook niet voor de hoogwatervariante (itinéraire de substitution) maar volgen het eigenlijke parcours door de Bongard of Bungert (Baumgarten); het is een verrassend open landschap van hoge grassen, blauwe bessen (lekker!) en verspreide berkenbomen.

Aanvankelijk is het nog aangenaam wandelen over het graspad maar stilaan moeten we onze weg zoeken over boomwortels (zonder bomen) en vlonderpaadjes, door manshoge varens en steeds in de nabijheid van de Hill. Het wordt ook steeds drassiger en we worden steevast aangevallen door daasvliegen. Allebei zijn we onze DEET thuis vergeten. Naarmate we hoger klimmen, laten we de meeste bomen achter ons en komen in het open terrein van de Hoge Venen. Het moet gezegd: deze passage is het absolute hoogtepunt van de dag! Het is ook een beetje zoeken naar het juiste paadje maar uiteindelijk gaan ze allemaal in dezelfde richting.

Onderweg kruisen we een Vlaamse familie, een Waalse met koptelefoon en een Franstalige wandelgroep. Aan het einde van dit heerlijk mooie gebied stap ik van één van de vlonderpaadjes (de meeste in erbarmelijke staat) op een verborgen wortel of steen, sla mijn voet om en kieper onzacht in het struikgewas. Ik merk meteen dat het serieus is. Eigen schuld: had ik mijn nestels maar vaster moeten knopen! Niet blijven staan nu maar direct weer op pad! Aan de pont Marie-Anne Libert steken we de Hill over en beklimmen de heuvel naar de bosrand. De pijn ebt wat weg en heel in de verte, over het veen heen, zien we de uitkijktoren van de Botrange. Nog zo’n 4 à 5 km te gaan.

Vanaf nu volgen we een gemakkelijk begaanbaar graspad langs de bosrand (zoals ik dat ken van GR 15) en het veen. Onderweg mooie struikjes dopheide in bloei. De Vlaamse familie treffen we tot onze verrassing opnieuw aan bij een overzichtsbord waar GR 56, komend vanuit Monschau, aansluit. De variant zal allicht een stuk eenvoudiger te belopen geweest zijn dan de hoofdroute; een andere verklaring hebben we niet.

We laten nu het bos achter ons en beginnen aan een eindeloze kiezelweg door het hoogveen – vermoedelijk aangelegd voor de doortocht van brandweerwagens. De zon brandt en de steekvliegen laten ons geen moment met rust. Sinds Herzogenhügel hebben we door die beesten geen moment rust kunnen inlassen. We doorkruisen het brongebied van en zelfs een bruggetje over de jonge Roer (Rur) die via Monschau en de Rursee naar Düren en uiteindelijk bij Roermond in de Maas stroomt.

Brongebied van de Roer/Rur

Bij Haie de Souk, eindelijk in de schaduw, vertrekt de GR 56-Variant naar Bayehon en Reinhardstein maar wij volgen opgelucht de bosrand langs het hoogveen tot de afslag naar Signal de Botrange (693m).

Daar is het een drukte van jewelste. Het buitenterras langs de stoffige parking zit eivol zodat we binnen in de koelte de ruimte voor ons alleen hebben. De wat arrogante ober zet onze Chouffkes van ’t vat met gespreide vingers over de bovenkant van ’t glas op tafel… Nou… Hadden we een opmerking moeten maken?! Wellicht wel, maar de dorst is te groot.

Terugkijkend overleggen we of er een goeie reden is om het traject omgekeerd – dus omlaag naar Eupen – te lopen zoals velen verkiezen; we kunnen er geen bedenken tenzij de stand van de zon – mooier licht (voor foto’s) als je die richting oploopt – maar die 400 m hoogteverschil zijn dusdanig verdeeld over de afstand dat je ’t nauwelijks merkt. De difficile passage van de Bongard en de Fraîche Haie vonden wij supermooi, samen met de avontuurlijke rotspaadjes boven de Hill. Mocht die laatste wat meer water gevoerd hebben, was het allemaal nog wat avontuurlijker geworden maar anderzijds zijn we toch droogvoets door het veen gekomen.

P.S. Na een paar dagen verplichte rust, is de enkel intussen bijna genezen. Nu we vanuit de provincie Antwerpen niet meer naar Nederland mogen (Corona), zal de vijfde en voorlaatste etappe misschien niet meer zo lang op zich laten wachten. 7 en 8 hebben we al gedaan.

Mijn Track                           Mijn Foto-Album

11 Reacties op “GR 573 Eupen – Signal de Botrange

  1. Loved following this adventure Guido. Hope the ankle was soon better. I shared this on my FB page.

    • Thanks Denzil; I forgot to mention that this walk can quite easily be organised with public transport (via Verviers and/or Eupen); there’s a bus stop in front of Signal de Botrange. The ankle is almost ok now, thank you.

  2. Mooie tocht,het uiterste hoekje van België heb je ook weeral gezien..wij merken ook alweer dat België steeds wordt. onderschat…

    • Ja Leen, die Hoge Venen blijven toch wel een heel apart gebied in België. Die tocht vanaf Monschau naar Botrange zie ik mezelf ook nog wel eens doen. Van Monschau naar Eupen was ook de moeite.

  3. De beaux paysages mais un parcours un peu compliqué, souvenirs d’il y a 4 ans. Nous avions mis 1h30 pour faire le tronçon de 3 kilomètres dans les tourbières…

  4. Prachtige etappe, een van de mooiste van ons gr netwerk in België. Al 3x gedaan en steeds weer andere paadjes moeten zoeken op het stuk in het veen. Da’s genieten.

    • Je zal zien in het verslag, Davy, dat ik gemengde gevoelens heb over deze etappe 😉

      • Je suis curieux! Bij mij was het altijd meegevallen.

      • Ik begrijp inderdaad dat je gemengde gevoelens hebt. Het is inderdaad zo dat er in het begin wat asfalt te vreten is en dat er ook veel bospaden inzitten. Maar voor mij is de afwisseling eigenlijk prima: doorstappen op brede bospaden en wat meer genieten op de avontuurlijke stukken. Mocht heel de wandeling over rotsige paadjes lopen dan haal je het niet voor het donker ;). De brede kiezelweg op het einde is echt doodzonde ja. Ik begrijp dat het nodig is voor de brandweer maar vroeger was het stappen op trilveen en dat was toch ook een ervaring op zich. Het was toen ook een lange weg maar tenminste geen verharde ondergrond. Blij dat je van het stuk door het veen hebt genoten :).

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.