Voeren, hemels groen tussen Teuven en Remersdaal

Za 24 okt 2020
Knooppuntenwandeling van Veurs naar Remersdaal en Teuven, 14 km
Total Ascent 354 m Total Descent 359 m
Kpt: 64-63-61-76-77-79-80-82-83-84-85-86-73-74-65-64
Startpunt: Voeren, Veurs 29 (elektriciteitskabine)
Wandeltijd: 10.40 – 14.40
Weer: wisselend bewolkt, 14°C, wind
Stilte: 5/5

Vertrek in Veurs

Al enkele weken probeert wandelmaat G. me naar de Voerstreek te lokken. Nu moet ik toegeven dat dat inderdaad te lang geleden is en omdat enkele dagen geleden goed weer voorspeld was voor zaterdag, pinnen we die dag dus vast. Als ik ’s morgens naar zijn woonplaats rijdt – we zullen coronaveilig maar milieu-onvriendelijk met 2 auto’s naar ginder rijden – valt er motregen.

Als we in Veurs aankomen, is het droog en wisselend tot zwaar bewolkt; stevige wind is voorspeld en die zullen we op de heuveltoppen ook krijgen vandaag. Nauwelijks vertrokken passeren we – L. is ook van de partij – al het eerste typische vakwerkhuisje:

We verlaten het smalle asfaltbaantje voor een aarden pad tussen weides met hoogstamboomgaarden en gelukkig vee; meteen krijgen we zicht op de prachtige herfstkleuren waarop we vandaag zullen getrakteerd worden, zelfs zonder zon.

Weldra klimmen we het Vrouwenbos in, allemaal zeer geleidelijk maar er moet toch een 80 m geklommen worden. Boven wacht ons een grote perenboomgaard en een weide die we doorkruisen tot bij een B&B op de heuvelkam.

We dalen even af over een asfaltbaantje om dan terug te klimmen in het Magnebos. Net in het bos wijst het knooppuntenbordje 76 naar rechts maar de GPS-track rechtdoor! Op een bepaald moment verlaat de track de baan en volgt een nauwelijks zichtbaar paadje dwars door het bos. Boven vinden we opnieuw een kp-bordje naar 76. Conclusie: volg gewoon de bordjes!

Kort voor het Magnebos

Bij het uitkomen van het bos kruisen we de baan naar Remersdaal en dalen steil af langs een holle weg.

Terwijl ik een foto maak en dus niet oplet waar ik loop, ga ik languit op mijn rug in een oude koeienvlaai. Zonder erg, alleen vuil. Beneden aan een kruising van wegen (dus met veldkruis) vinden we een bankje dat min of meer beschut tegen de wind en houden onze picknick.

Op weg naar onze picknickplaats

Veurs13

We gaan niet naar het dorp Remersdaal maar beginnen terug aan een langzame klim naar de omliggende weides. Daarbij passeren we een kwekerij van escargots. Het weidepad wordt frequent gebruikt door de koeien en is bepaald modderig en drassig. Bij een poging om over de prikkeldraad een droger parcours te vinden, krijgt G. een flinke elektrische schok die hem op andere gedachten brengt.

Voor het eerst zien we ook andere wandelaars achter ons aankomen. Terwijl we door het slijk soppen, hebben we achter ons een mooi zicht op Remersdaal en de achterliggende heuvelkam waar GRP Pays de Herve passeert.

Vanuit de weides dalen we af naar de spoorweg in het gehucht Obsinnich. Via een tunnel kruisen we de spoorweg en buigen rechtsaf langs een kasteelmuur. Het zo goed als onzichtbare kasteelgebouw wordt verhuurd voor evenementen. Wij steken de Gulp over (klein beekje hier) en beklimmen vrij steil, eerst over asfalt, dan op een bosweg de Teuvenderberg (Bovenste Bos).

Veurs22

Als ik eindelijk, snuivend boven kom, meen ik die rechte, brede kam-paden te herkennen. We zijn hier inderdaad al eerder geweest op het Krijtlandpad. Bovendien volgen we vanaf nu ook de tekens van GR 128 richting Sinnich en Teuven. Na een kort horizontaal stukje Ardeens aandoende bosweg, beginnen we aan de spectaculaire afdaling naar de Gulp. Het Krijtlandpad heeft ons verlaten. Juist op dit smalle stukje holle weg, waar geen uitwijken mogelijk is, passeren we flink wat wandelaars in de andere richting. De inspanning is ze aan te zien.

Veurs23

Beneden aan de Gulp gaan we langs het kasteel van Sinnich en klimmen weer tot het rondpunt waar we rechtsaf de baan volgen naar Teuven. Al van ver valt de hooggelegen kerk op. Het terras van het hotel waar we ooit nog een koffie dronken is uiteraard gesloten, net als de andere horecazaken (Moeder de Gans); desondanks heerst er een relatieve drukte aan wielertoeristen.

Van die drukte is niets meer te zien als we voorbij de laatste boerderij aan de laatste beklimming van de dag beginnen. Een langgerokken klim door uitgestrekt weideland naar het Veursbos. Tussen het heggelandschap door bereiken we de bosrand en wandelen een eindje door het bos tot bij een villa waarvan het terras een fantastisch uitzicht biedt op de Veursvallei.

Ondanks het sombere weer genieten we van het vergezicht vooraleer de afdaling aan te vatten. De afdaling is steil maar niet zo technisch als de vorige en biedt continu prachtige vergezichten. Dit is genieten. Bijna beneden lopen we over en langs de tweede langste spoorwegtunnel van België (2,1 km – enkel goederentreinen).

Hier verlaten we GR 128 en volgen het smalle baantje naar het winkeltje (en vakantiewoning) van Jetteke. Dan is de cirkel rond; het gerstenat zal voor thuis zijn waar we proosten op een geslaagde luswandeling die je laat kennismaken met alle aspecten van de mooie Voerstreek zonder de drukte.

Mijn Track — —- —– —- — Mijn Foto-album

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.