GR 128 Deurle – Gent

Ma 9 november 2020
Etappe Deurle – Gent centrum, 25 km
Topogids: Vlaanderenroute GR 128, 1ste druk 2020
Wandeltijd: 10.35 – 16.00
Weer: zonnig tot bewolkt, 16°C (!), windstil
Stilte: 3/5 > 1/5

Sint-Martens-Latem

Het moet de warmste 9de november aller tijden zijn. Ik ben nerveus in de trein naar Gent. Gaan mijn plannen lukken? Gaat mijn knie het houden? Ik heb slecht geslapen. Van pure consternatie laat ik mijn beste pet achter bij het uitstappen in Gent-Dampoort 😦 Ik merk het pas als ik op bus 34 naar Deurle zit, zo warm is het. Dan is er nog dat corona-akkefietje met die blazende en hoestende dame die vlak voor me komt zitten omdat aan haar kant de zon binnenschijnt…

Een beetje beduusd – ik ben bijna 3 uur onderweg – stap ik langs de witte huisjes door de Dorpsstraat van Deurle. Vergeet niet te kijken want je bent er zo doorheen! Het is wel een plaatje, moet ik toegeven; jammer dat ik op het terras van één van de herbergen aan het kerkje geen koffie drinken kan.

De GR volgt een plaatselijk wandelpaadje, om de kerk heen door het bos om uit te komen in één van de vele beukendreven van Deurle. Aan grote villa’s geen gebrek vandaag, zeker ook straks langs de Leie. Wat moet het eenzaam zijn in zo’n huis gebouwd voor 16 kinderen, als de laatste van twee het huis verlaten heeft… Op de oprit geen ordinaire BMW of Mercedes maar een Maserati, een Porsche, een Range Rover en liefst alle drie tegelijk.

Ik ben opgelucht als ik de laatste (rustige, dat wel) dreef achter mij gelaten heb en twee hoger gelegen villa’s de oever van de Leie aankondigen die toch nog onverwacht plotsklaps daar ligt. De ochtendwolken zijn verdwenen en de zon schijnt heerlijk over het stille water. Het smalle oeverpad biedt een schitterend zicht op de hoger gelegen optrekjes aan de overkant, vaak versierd met grote treurwilgen terwijl gazonrobots naarstig de waterhoentjes opjagen.

Bij het kleurrijke veer van Baarle (enkel in ’t weekend actief) draai ik van de Leie weg en loop de Latemse Meersen in, zo inspirerend voor de Latemse Schilderschool. De GR steekt de Meersbeek over en draait het moerasbos in. Op de hoger gelegen stukken loop je tussen de behuizing en de meersen, op de natste plekken over een vlonderpad.

Een graspad brengt me in Sint-Martens-Latem waar ik even de GR verlaat omdat er links blijkbaar wat te beleven valt; er staan heel wat bankjes bij een mooi uitzichtpunt over de Leie en een voorbijganger geeft me wat graag uitleg bij het landschap vóór ons. Een reiger staat onverstoorbaar naast een koppel vissers terwijl alweer een mooie villa het landschap opfleurt. Volgens mijn gids is de Leie het allermooist vanop een boot, wat ik zomaar van hem aanneem.

Ik keer op mijn stappen terug en beland in het piepkleine centrum van Sint-Martens-Latem, rechtover het sneeuwwitte kerkje. Wat een plaatje alweer.

De grote parking verderop (grotendeels leeg nu) doet vermoeden dat de plaatselijke horeca hier normaliter veel te doen heeft. Opnieuw ronkt een Porsche naast me terwijl mevrouw een foto maakt van de Koutermolen. De zitbankjes bij de molen lijken me een geschikte plek voor een picknick in de zon.

Terwijl ik zit te eten, bedenk ik dat ik nergens pijn voel; tegen de beginnende kuitpijn had ik het tempo laag gehouden en van de knie voel ik niks. Dat laatste mag een wonder heten en doet vermoeden dat het knieprobleem mechanisch is en niet chronisch (lees: sleet). Ik moet dat toch eens laten onderzoeken; later op de dag zal ik het tempo serieus opdrijven – uit vrees om in het donker aan te komen – en toch zal ik nog trappen op kunnen zonder pijn! En pijnloos blijven tot op het einde.

Na de picknick laat ik Sint-Martens-Latem achter me en wandel door de velden tot naast de E40. Op de zuidelijk georiënteerde bermen staan nog verbazend veel bloemen in bloei. Uit de andere richting komt een enthousiast swingende dame me tegemoet en net als ik haar daarover een warme opmerking wil maken, zie ik dat er wat scheelt en hou wijselijk mijn mond. Trouwens, doe geen moeite om te groeten: het zijn stugge mensen hier en mijn koppige begroeting wordt zelden of nooit beantwoord vandaag; in Gent straks al helemaal niet.

Intussen heb ik een wel heel speciale brug bereikt: de Goedingebrug. Onder de snelweg steek ik de Leie over om aan de overkant rechtsaf de oever te volgen. Opnieuw mooie villa’s aan de overkant en een langgerekte jachthaven aan mijn kant. Schaapjes op de weide en langsom meer wandelaars op het oeverpad. Als GR 128 wegdraait van de Leie naar de Hoge Laak (natuurgebied) wordt het terug eenzaam, op een paar ganzen in de natte meersen na.

Weldra bereik ik een verkeersweg die naar Drongen station voert. (Je kan hier de wandeling opdelen) Ik volg de onderdoorgang en vind bij de oude pastorie een gedenkplaat voor de gesneuvelde prior van de abdij. De Oude Abdij zelf ligt verderop in het mooi geconserveerde dorpscentrum van het verder verstedelijkte Drongen. Ooit was ik hier voor de begrafenis van mijn plots overleden prof Duitse grammatica… De jeugd troept gezellig samen aan de boorden van de Leie naast de brug. Helaas puilen de afvalbakken uit zodat er overal troep omheen ligt.

Samen met flink wat andere wandelaars volg ik de oude Leie-arm tot voorbij de spoorbrug en verderop de samenvloeiing met de Leie zelf. Ook hier is veel begankenis: mensen met honden, mensen met mensen, mensen met fietsen. Ondanks de bebouwing blijft de rivier zelf haar schoonheid behouden; ik geef het niet graag toe maar hier en daar wordt die schoonheid zelfs door de bebouwing onderstreept!

Na een tijdje – ik ben dringend aan een korte stop toe – vind ik een bankje aan het veer van Afsnee. Wat een mooie plek voor het kerkje aan de overkant! Helaas is de zon al een tijd verdwenen en daarmee ook het licht. Pech voor de vriendelijke buitenlandse student die me aanspreekt op mijn wandelplunje, het fototoestel in de aanslag.

Ik vervolg mijn weg tussen Leie en natuurgebied De Assels tot GR 128 opnieuw de rivieroever verlaat. Langs 3 houten blokhuizen volg ik een wandelpad door de Assels. Best veel wandelaars in dit gebied. Ik bereik een weg langs de drukke R4 en de Gentse Ringvaart die ik volg tot aan de Blaarmeersenbrug.

Aan de overkant van de brug volg ik een heel eind de sporen; het is vooral uitkijken voor fietsers hier. Aan de Sneppebrug neem ik het fietspad onder de sporen en loop recreatie- en sportpark De Blaarmeersen in. Rond de vijver zitten wel wat recreanten maar écht druk is het in de speeltuin bij de cafetaria; gelukkig blijft GR 128 langs de waterkant waar het rustig is.

Ik doorkruis een stukje bos met een boomklimparcours en steek dan via een fietsbrug opnieuw een oude Leie-arm over. Waar die uitmondt in de Leie ben ik weer dringend aan een korte drinkpauze toe – intussen ben ik best wel moe maar ik loop koppig verder naar het historische stadscentrum. Door de toenemende drukte moet het mondkapje op, wat me door mijn wandeltempo het zweet doet uitbreken en in ademnood brengt.

Oude Leiearm

De Leie biedt overigens een schitterend kader om de stad binnen te komen. Ik passeer de Oude Bijloke-site, de Coupure (heel mooi ophaalbruggetje), het Oude Justitiepaleis, het Pand met de Sint-Michielskerk om tenslotte de trappen te beklimmen van de Sint-Michielsbrug.

Deze diashow vereist JavaScript.

Van daar maak ik in het weinige daglicht dat nog rest de traditionele foto van de 3 torens. Op de Korenmarkt beëindig ik de tocht en rep me naar  tram 1 die me naar het Sint-Pietersstation brengt.

Aan het station heb ik bijna onmiddellijk een treinverbinding naar Antwerpen; net genoeg tijd om mijn railpass in te vullen. Ook in Berchem hoef ik niet te wachten zodat ik uiteindelijk op 2 uur tijd en veel vroeger dan verwacht thuis ben.

Het gemis om de verloren pet werd vandaag ruimschoots gecompenseerd door wellicht mijn mooiste inlandse wandeling van 2020. Ik ben blij dat ik ze pijnloos kon afleggen en gewoon dat het me nog gelukt is dit al lang geplande en enkele keren uitgestelde traject nog dit jaar te wandelen – de dagen worden nu immers echt wel kort en de afstand tot ginder steeds langer. Vandaag was een geschenk uit de hemel.

Mijn Track             Mijn Foto-album

Een Reactie op “GR 128 Deurle – Gent

  1. Leuk om te lezen alweer. Je bent goed op dreef op de 128! Ben benieuwd naar je foto’s als je spreekt van beste inlandse wandeling dit jaar.

    Wat betreft het niet groeten door mede wandelaars… Op GR512 ook meegemaakt ter hoogte van Sint Genesius Rode en de Hoek. Aan de villa’s kon er nergens een bonjour, laat staan goedendag vanaf. Een beetje eigen aan de gegoede afkomst?

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.