Luswandeling Voerstreek

Za 14 nov 2020
Luswandeling ’s Gravenvoeren – Veurs, 18 km
Knooppuntenwandeling door 4 natuurgebieden en langs 3 riviertjes
Startpunt: ’s Gravenvoeren, centrum
Wandeltijd: 10.15 – 15.15
Weer: zonnig, 14°C
Stilte: 4/5

Vandaag doen we een wandeling van Guy en Leen. Ik wou eigenlijk een stuk GR 128 stappen maar deze luswandeling is net als de vorige in de Voerstreek een fijn compromis omdat we een flink stuk die GR volgen terwijl het toch een luswandeling betreft via knooppunten.

We parkeren onze 2 auto’s (Corona!) op een braakliggend terrein net buiten het centrum van ’s Gravenvoeren om af te dalen naar datzelfde centrum. Veel horeca hier; gesloten uiteraard. We volgen even de hoofdweg om dan een klimmend pad te volgen dat de zuidelijke helling oploopt. Over de lege akkers krijgen we een mooi uitzicht op de hele Voervallei en op het zuidelijker gelegen Wallonië; we ontwaren zelfs enkele terrils aan de horizon.

In de buurt van de spoorweg trekken 2 oude grafstenen onze aandacht. Aan de overkant klimmen we verder tot in het bos op de grens met een gehucht van het Waalse Warsage. Een mooie panoramaweg voert ons tot in een gehuchtje waar we onze picknick aanspreken bij een hoeve met drankautomaat. 

Na de picknick dalen we via een indrukwekkende holle weg af in de richting van de imposante spoorbrug van St-Martens-Voeren. In de steile bermen zijn talrijke sporen te zien van dassenburchten. Halverwege de helling klimmen we opnieuw de helling op en ontmoeten in de buurt van Berg de eerste andere wandelaars. We dalen af naar St-Pieters-Voeren waarbij we eerst de bekende ( recent uitgebrande) forellenherberg passeren en even verder de forellenkwekerij. Nabij de kerk hebben we een mooi uitzicht op de historische commanderie

Voorbij een infobord – de autoparking staat goed vol hier – volgen we een akkerweg die uit het dorp klimt. Hier zijn we duidelijk niet meer alleen. Het panoramapad is bij momenten erg modderig zodat er maar een kleine passeerstrook overblijft. Een grote gemengde groep Franstaligen is onderweg, bierpul in de hand… Later in het bos zullen we nog picknicktafels tegenkomen waar men de lege bierflesjes gewoon achtergelaten heeft! Wij denken er het onze van en lopen prompt verkeerd omdat de wandelpaal achter de groep verscholen zit. 


Het voelt een beetje onnozel wanneer we na 500 m op onze stappen moeten terugkeren, opnieuw langs die groep. Enfin, met zicht op die villa met unieke ligging aan GR 128, hoog boven het Veursdal, dalen we af naar Veurs en onze vertrekplaats van vorige keer (Bij Jetteke), ons keerpunt a.h.w.

Aan de overkant van de spoortunnel wordt het steeds drukker. Met de zon in het gezicht volgen we een heel mooi panoramapad langs de helling. Dat dit unieke pad zo populair is, hoeft niet te verwonderen. Heel veel mensen met honden ook zodat je wel een beetje moet opletten waar je je voeten zet.

Bij Krindaal worden we dan eindelijk de helling opgestuurd. Eerst passeren we nog een kleurrijke wijngaard maar in het Broekbos wordt het flink steiler. Als we puffend bovenkomen – dit is echt pittig -, staan we bijna op de Nederlandse grens; we hebben in elk geval uitzicht tot daar. Ook hier veel wandelaars maar het wandelpad is alvast breder. Tenminste tot we aan de afdaling beginnen, daar wordt het weer erg smal.

We trotseren o.a. een Nederlands wandelkoppel dat enkel de hoogstnoodzakelijke kleding aanheeft – het is inderdaad uitzonderlijk warm voor de tijd van het jaar – en heel veel families met kinderen (en honden).

Op het bosrijke gedeelte dat afdaalt naar St-Martens-Voeren zien we enkele studentes met witte gympjes door de modder naar boven ploeteren… 

Aan de eerste huizen is er coffee-to-go maar wij hadden net een pauze op een bankje en volgen GR 128 die het centrum links laat liggen en richting jeugdherberg klimt. We kiezen echter een linkse splitsing en worden opnieuw steil de helling opgestuurd.

Een draaipoortje blijkt te smal voor mijn rugzak 😉 zodat ik puffend mijn kompanen een voorsprong moet geven. Het uitzicht vanop de wei over het Voerdal en de spoorbrug is adembenemend. 

We klimmen nog een eindje verder en staan nu echt op de Nederlandse grens. Ik herinner me die grote grazers nog van jaren geleden toen we de 2 mooie Dagstappers Limburg in de Voerstreek afwerkten. We volgen het brede pad (Kattenroth) over de beboste kam tot de Schophemmerhei. Een veel smaller pad daalt avontuurlijk af door het prachtige beukenbos – dit lijkt wel het Meerdaalwoud – en we krijgen onderweg weer hele mooie vergezichten op de vallei. 

Zo komen we tenslotte in Schoppem aan de Voer. We volgen het snelstromende beekje zonder noemenswaardige hoogteverschillen en genieten van elke stap en het zicht op de valleivloer met maretak in de bomen. Privé vissen – pêche privé.

Sinds we verder weg zijn van St-Martens-Voeren is het ook veel rustiger. Een Nederlander heeft een snackbar op wielen opgesteld in Vitschen maar ook deze laten we onbenut. Langs een rustige woonstraat rechtover een steile beboste helling lopen we stilaan ’s Gravenvoeren weer binnen. Nog een laatste klim door een holle weg en we staan terug op de parking.

Als we willen vertrekken, blijkt dat G.’s auto niet wil starten. Ook niet als we hem de helling laten afrollen; bovendien blijken stuur en rem het ook niet te doen zodat we blij zijn de auto zonder ongelukken op iemands oprit tot stilstand te kunnen brengen. Gelukkig waren we vrij vroeg klaar met onze wandeltocht en de pechdienst zal nog bij daglicht soelaas brengen (lees startkabels). Dat wordt een nieuwe batterij maar dat zal de pret niet bederven: het was weer een fantastische wandeldag in die prachtige Voerstreek.

Mijn Track *********************** Mijn Foto-album

2 Reacties op “Luswandeling Voerstreek

  1. De streek is me enkel bekend van GR563 die ik daar bijna 10 jaar geleden heb gestapt. Aan je foto’s te zien moet ik duidelijk nog eens langsgaan en misschien ook eens afwijken van de streepjes. Het is inderdaad opmerkelijk hoe druk het de laatste tijd is in populaire wandelgebieden. Voor mij mag de rust van weleer snel wederkeren 😉

    • Aan die GR 563 ga ik weldra opnieuw beginnen – de Voerstreek is toch nog net even anders dan het Land van Herve, vind ik. Leunt meer aan bij Zuid-Limburg (NL) qua landschap. Die knooppunten zijn een fantastische uitvinding 😉

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.