SGR Hageland: Aarschot – Kortrijk-Dutsel

Datum: do 18 maart 2021
Aarschot station – Kortrijk-Dutsel: 23 km
Topogids Streek-GR Hageland (2021)
Gelopen etappes
Wandeltijd: 12.23 – 17.42
Weer: zwaar bewolkt, motregen, buien, 6°C
Stilte: 3/5

Hagelandse Heuvels (Eikelberg, Wijngaardberg, Beninksberg)

Kasteel van Horst

Twee dagen na elkaar een foutief weerbericht, zit ik te denken en spoed me alsnog naar Kortrijk-Dutsel voor een vervolg op de Streek-GR Hageland. In mijn ijver ben ik 40′ te vroeg voor de bus naar Aarschot (1/u). Tijd om de mooie toren van de St.-Katharinakerk te bewonderen en even rond te struinen op het kerkhof.

Ik verlaat het centrum van Aarschot (vrijdag marktdag) en beklim de Kouterberg via steile trappen naar de Orleanstoren, onderdeel van de middeleeuwse stadsomwalling. Dat Aarschot zwaar te lijden heeft gehad in WOI wist u al maar ook de overige dorpen die ik vandaag passeer, bleven niet gespaard. Overal moord en doodslag op gewone burgers en huizen die moedwillig in brand gestoken werden… In Syrië gaat dat gewoon door en de wereld kijkt toe.

’s Hertogenheide

Nadat ik de drukke ringweg overgestoken ben, wordt het snel rustig in de golvende ’s Hertogenheide. Helaas is de hemel grijs, er valt lichte motregen en het is geen weer voor mooie foto’s. Wel opvallend rustig hier (en later): de voordelen van een doordeweekse dag. 

In Gelrode passeer ik een grote vijver met aalscholvers en beklim de achterkant van de Eikelberg. In januari waren we nog hier op de IJzerzandsteenwandeling.

Zicht vanaf Eikelberg

Na een flinke passage over de kam, daalt de GR af naar Gelrode en smalle buurtwegels brengen me naar de Moedermeule.

Op de parking hoor ik Engels praten en even later zie ik een groep jonge mannen een biertje uit de koffer drinken. Geen mondmaskers, geen afstand. We leven in coronatijden en de derde golf zit er aan te komen. Voorbij de molen beklim ik aan de overkant van de vallei de flanken van de Wijngaardberg. Nou ja, beklimmen, ook weer afdalen en na de eerste serieuze klim volgt de GR toch een ander parcours dan voornoemde wandeling. Ik blijf namelijk op de flank en bereik een voormalige ijzerzandsteengroeve. Even verder strekt een H.Hartbeeld zijn armen beschermend over het dieper gelegen dorp Wezemaal

Wezemaal ken ik alleen als stopplaats van de trein Aarschot-Leuven; ik ben er nog nooit geweest en dat is jammer. Het dorpsplein en het plein aan de St-Martinuskerk zijn absoluut de moeite waard. Ik loop de kerk even binnen en maak een foto van de oude Norbertijnenpastorij ernaast. 

Een wandelaar komt me tegemoet en omdat ik hem meen te herkennen, spreek ik hem aan. Het blijkt een medewerker van GR-Vlaanderen die ook een stuk GR 5-pad onderhoudt tussen Herentals en Westerlo. Na een gemoedelijke babbel zet ik mijn ontdekkingstocht door Wezemaal verder. 

Zandsteengroeve Wijngaardberg

Bij een mooie kapel begint de plaaselijke Wijngaardbergwandeling. Ik volg de bewegwijzering langs de flank en klim met de tekens de Wijngaardberg op. Opnieuw een oude zandsteengroeve en boven stoot ik op de fameuze ‘Stenen Muur‘. Om eerlijk te zijn, ik wist niet meer dat die muur (onlangs door vandalen beschadigd) zo uitgestrekt was. De Streek-GR is de ideale manier om hem te verkennen. 

Aan het overstapje kruis ik een ervaren stapper die een eind verder op mijn picknickplek net vóór de afdaling opnieuw mijn pad kruist. Deze keer neemt hij zijn tijd voor een lange babbel en waarschuwt me voor het weer dat er zit aan te komen. Net als Verona daal ik de heuvel af, met blik op de wijngaard op de zuidelijke helling en de nabije E314.

Wijngaardberg en Beninksberg

Als ik de brug over de snelweg overgestoken ben, beland ik op grondgebied Vlasselaar, nooit van gehoord. Al bij de eerste huizen takt de GR af naar de Beninksberg, de volgende Diestiaanse heuvel. Enkel de zijkant dient beklommen en dan gaat het langs de voet van de heuvel verder. Intussen is het steeds harder beginnen regenen. Ik trek net op tijd de regenhoes over mijn rugzak terwijl het water van mijn vilten hoed druipt.

Door de regen langs de Beninksberg

Waren de vergezichten op de Eikelberg nog enigszins helder, ontwaar ik nu in de vallei van de Winge enkel mistige beelden. Holle wegen brengen me naar de St-Jobweg. Het mag gezegd: 90% van het traject is vandaag onverhard! Na een half uur is de bui voorbij en even klaart het zelfs op. Een smal en door het water glibberig paadje leidt de heuvel af naar Nieuwrode.

St-Jobwandeling

De meeste hoogtemeters liggen nu achter mij en al gauw gaat het brokkelig asfalt over in een beslijkte veldweg. Aanvankelijk kom je er nog enigszins droog omheen door een stoppelveld maar eens in het bos, moet je door de smurrie van een moerasbos. Opnieuw komen de wandelstokken goed van pas en ik ben blij dat het voorlopig niet regent.

Soppend door het water kom ik bij een betonnen brugje over de Winge. Terwijl ik linksaf buig, hoor ik een scheepshoorn achter mij: een langgerekt oeh! Ik twijfel: een uil of een roerdomp. Vóór me komt een meneer in kaki gewandeld, met jachthond. Hij kent het antwoord: oh, da’s een oehoe, die woont hier en zit vaak in mijn tuin! Al pratend kom ik te weten dat hij een eindje verderop woont en er op zondag een tuinbar uitbaat, uitsluitend voor wandelaars en fietsers. Als dat geen reden is om terug te komen! Hij biedt aan me met de auto naar Kortrijk-Dutsel te brengen maar heeft er alle begrip voor dat dat niet de bedoeling is. Nagenietend van onze leuke babbel, loop ik peinzend langs de Winge terwijl het opnieuw begint te regenen.

Daar ligt het majestueuze kasteel van Horst met zijn kasteelvijver. Na dijkwerken is het pad enorm glibberig. Het voormalige koetshuis, in betere tijden een brasserie, ligt er verlaten bij. Op de ruime parking bij het kasteel staan welgeteld 2 auto’s, van wandelaars die net naar huis vertrekken. 

Ik loop nu samen met GR 512 naar boven om, met zicht op de fotogenieke Sint-Jozefkapel, een smal pad naar St-Pieters-Rode te volgen. Het traject buigt evenwel af op een kruispunt van holle wegen tot aan de verkeersweg. Hier kiest GR 512 een andere richting, terwijl ik zelf rechtdoor de weidse velden inloop. Aan de einder dreigen nieuwe regenwolken.

St-Katharinakerk van Kortrijk

Bij een boerderij met kapelletje daalt een boswegel steil af naar Kortrijk-Dutsel. Nog even de verkeersweg volgen en dan sta ik op het kerkplein. Hoogtemeters en weersomstandigheden hebben er een pittige tocht van gemaakt; wellicht de mooiste en pittigste van de hele streek-GR. 

Mijn Track                    Mijn Foto-album

3 Reacties op “SGR Hageland: Aarschot – Kortrijk-Dutsel

  1. Knap verhaal! Het roept ook herinneringen van twee weken geleden bij me oproept. We deden het SGR Hageland traject van Diest tot Leuven in vier etappes waaronder ook dit traject, weliswaar bij iets leuker weer. We hebben er ook van genoten. We wachten nu op enkele mooie opeenvolgende dagen af om het traject Leuven > Hoegaarden> Zoutleeuw te doen….

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.