SGR Hageland: Tienen – Zoutleeuw

Datum: wo 21 april 2021
Tienen station – Zoutleeuw: 21,4 km
Topogids Streek-GR Hageland (2021)
Gelopen etappes
Wandeltijd: 10.00 – 15.00
Weer: zonnig, 17°C 
Stilte:  3/5 (halverwege 5/5)

IMG_6594

Grote Gete bij Wommersom

De voorspelde buien kunnen me gestolen worden; gisteren is het ook droog gebleven. Ik trek met de trein naar Tienen. Van aan het station is het een kort eindje lopen door een parkje tot op de Grote Markt. Die ligt helemaal open. Vanachter de vrachtwagens bespeur ik weinig historische gevels op het marktplein; Tienen heeft er in de loop van zijn roemrijke geschiedenis duchtig van langs gekregen. Sinds ik De Bourgondiërs van Bart Van Loo gelezen heb, kijk ik met scherpere blik naar de Brabantse geschiedenis. De hooggotische O.L.V.-ten Poelkerk beheerst het straatbeeld maar ik vind door de werken geen ingang. Aan de zijkant ontdek ik een soort onderaardse aanbiddingsgrot – de kerk is gebouwd als bedevaartkerk – en ook het monument voor de slachtoffers van WO II op het zogenaamde Heldensquare.

Gouden Madam

Aan de andere kant staat de Gouden Madam, monument voor de slachtoffers van WO I. In de Nieuwstraat loop ik de Trapstraat in met op een heuvel (Germanusheuvel) de Sint-Germanuskerk. De toren is werelderfgoed. Nog net voor een begrafenis loop ik even de kerk in waar ik met enige achterdocht bekeken wordt door diegenen die de dienst voorbereiden. 

Ik wandel de heuvel af tot bij de ruïne van de voormalige Begijnhofkerk (1245). Een stukje begijnhof bestaat ook nog maar het grootste deel ging verloren in een bombardement in 1944; de nabije spoorweg zal het doel geweest zijn.

Na een uitgebreid bezoek aan dit vredige wandelpark zak ik af naar de stadsring en de Tiense suikerraffinaderij. Daarbij kom ik meteen op het voormalige bietenspoor, nu fietspad. Ook aan het fietspad wordt hier hard gewerkt maar ik kom erlangs via de berm. Ik kom bij een enorme groene weide. Op de achtergrond 3 opvallende heuvels. De GR brengt me tot vlakbij en zelfs tussen de 3 Tumuli van Grimde (begraafplaatsen uit Romeinse tijd) die hier toch zo’n 10 m hoog zijn! Tienen was een belangrijke Romeinse nederzetting op een kruispunt van wegen.

Met de zon in het gezicht loop ik tussen werkmanshuisjes de Pastorijstraat in en bereik de Necropolis van Grimde. Dit kerkje uit de 13de eeuw is ingericht als begraafplaats voor 145 Belgische soldaten die sneuvelden bij de verdediging van Tienen in 1914. De houten poort geeft mee en zodra ik binnen ben, floept automatisch het licht aan. De stemming hierbinnen valt moeilijk te beschrijven. Ik lees de namen, de leeftijd en de herkomst op de graven, bekijk de bewaarde herinneringsfoto’s en kom danig onder de indruk van de gewijde stilte.

Dan stap ik terug de lente en het zonlicht in, blij met wat we hebben. Op het einde van de straat bereik ik een industrieel complex: de Citrique Belge. Het lijkt industriële archeologie maar hier wordt hard gewerkt.

Voorbij de bedrijfsparking aan de overkant van een verkeersweg worden de fietsers een andere kant opgestuurd; wandelaars nemen het pad rechtstreeks door de Tiense Bezinkingsputten.

Hier bezinkt het spoelwater van de bietenfabriek in grote vijvers achter hoge dijken. Bordjes waarschuwen voor het gevaar achter deze dijken zodat ik braaf op het voormalige spoor blijf. Toch staat een vogelaar hoog op de dijk door een kijker te gluren naar de vogels in het Tiens Broek en op de vijvers, nu samen beheerd als natuurreservaat.

Waar het fietspad terug verhard is, herinnert een fietshalte in de vorm van een treinwagon aan vroegere jaren. Knap gedaan.

Verderop verlaat de GR het fietsspoor om door de velden te klimmen naar de eerste huizen van het hoger gelegen Rommersom. Het gaat evenwel niet naar het centrum maar langs een verkeersweg terug omlaag in de vallei van de Grote Gete, met zicht op Oplinter aan de overkant. De Roosbroekweg, een rustig fietspad, volgt de Oude Gete. Ik ben me ervan bewust dat ik nog niet zo lang geleden de kerktoren van Rommersom langs de andere kant bekeek op GR 128 die parallel verloopt. Waar de Oude Gete uitmondt in de Grote Gete staat een ideaal picknickbankje.

Terwijl eenden snateren in het ondiepe water geniet ik van mijn boterhammen met zicht op de verre kerktoren. Na de picknick maak ik plaats voor een fietsend koppel en volg het fietspad tussen het stralend gele koolzaad op de oevers. Een buizerd moet een agressieve kraai afhouden en koeien grazen rustig tegen de achtergrond van het hogergelegen Neerlinter. 

Plots verlaat de GR de Geteoever en duikt het natuurgebied Doysbroek in. Ik wandel er tussen groene meidoornstruiken en geniet van de stilte en de vele zangvogels. Spotten doe ik o.a. zwartkopmees en roodstaart naast opvallend vele vlinders zoals dagpauwoog, oranjetipje, citroenvlinder en koolwitjes. De kantelpoortjes moeten vermoedelijk grote grazers in toom houden maar die staan nog op stal. Op het einde van een moerasbos verwelkomt de Doysbroeckweg GR 128. Samen wandelen we een zandweg in (Hokstraat). Dit is een nieuw parcours voor mij. Recente boskap rechts geeft zicht op de valleiwand – ik verwacht zo een ree te zien – terwijl links natte hooiweiden zich tooien met een tapijt van witte pinksterbloemen

Na een tijdje mag je toch voorbij de prikkeldraad de weide in. Een zonnebadende wilde eend maakt zich uit de voeten en een vlonderpad brengt me droogvoets terug naar de Getedijk. Niet dat nattigheid momenteel een probleem is: op veel plaatsen is de grond opengebarsten door de droogte.

Met zicht op het voormalige molengebouw van Drieslinter draait de GR opnieuw de beemden in. Voor het eerst vandaag ontmoet ik andere wandelaars en dra zal blijken waarom. Het vernieuwde parcours doet niet langer de dorpskern van Drieslinter aan maar volgt dus verder de Grote Gete tot bij een splinternieuwe hangbrug.

Aan de overkant volg ik het ‘avonturenpad’ dat uitkomt op het fietspad bij de populaire fietscafé’s van de Stationsstraat, het voormalige station van Drieslinter. De altijd al drukbezochte plek is dus nog danig opgewaardeerd, ook voor kinderen. Wat jammer dat de café’s nog dicht zijn door Corona! Pancartes geven uitleg bij de Fruitspoorlijn, de Getedraak (aanwezige kamsalamander) en lokale wandelmogelijkheden.

De Getedraak

Heel even overweeg ik een rustpauze maar wetende wat ik voor me heb, beslis ik om toch nog even flink door te stappen op het fietspad en die asfaltkilometers (door een weliswaar mooi natuurgebied met bruggen over de Grote Gete en de ’s Hertogengracht) zo snel mogelijk af te malen.

Net voorbij de weg Zoutleeuw-Drieslinter takt GR 128 af. Ik blijf nog even op het spoor tot op de weg naar Helen-Bos. Een mooie veldweg brengt me tot bij de Kleine Gete. Intussen ben ik ook de eerste (!) bloeiende fruitboomgaarden gepasseerd. Bij de fietsbrug over de Kleine Gete ligt een plasticvanger in het water: beschamend om te zien wat er allemaal in onze rivieren gegooid wordt en tegelijk een mooi initiatief!

Een ideaal geplaatst bankje met zicht op de kerktoren van Zoutleeuw is nu welgekomen. Nog wat eten en drinken en dan volg ik de dijk naar het Brabantse “Leeuw” (stadsrechten in 1106!). Deze intrede is een stuk mooier dan die op GR 128. Aan de sluizen kan je nog zien hoe de Kleine Gete ooit bevaarbaar was en ook de oude laadkade is gerestaureerd, al lijkt die een beetje kaal en zielloos momenteel.

Al vlug sta ik in het hart van Zoutleeuw en bewonder de indrukwekkende Sint-Leonarduskerk (13-16de eeuw).

Deze keer ga ik ook binnen: wat meteen opvalt zijn de frissen kleuren van het interieur. De kerk ontsnapte aan de protestantse beeldenstormers (1566), de Franse plunderingen (18de eeuw), het geweld van 2 wereldoorlogen waardoor je nu het laatgotische interieur integraal kan bewonderen. Warm aanbevolen! 

Terug buiten bij de bushalte tegenover stadhuis (16de eeuw) en Lakenhalle (14de eeuw) stel ik vast dat de bus naar Sint-Truiden nog (te) lang op zich laat wachten.

Als ik aan de overkant ga kijken, komt lijn 23 naar Budingen net met vertraging om de hoek gereden. Als enige passagier rij ik mee tot halte Budingen Stationswijk waar ik in het bushokje 20′ wacht op bus 22 naar Diest. Ook die heeft een flinke vertraging. Het is een gelede bus en ik zit hotsend en botsend in het achterstuk terwijl we het landschap doorkruisen dat ik binnenkort te voet doe. We passeren Kortenaken waar een zestal flinke avonturiers met grote wandelrugzakken opstappen; ik vermoed met tenten en al. Via Halen en het roemruchte Loksbergen gaat het naar Webbekom en tenslotte Diest. Langs de nieuwe GR-wandelboom aan de Schaffense Poort, jawel! Ik trek een spurtje naar mijn klaarstaande trein (bus had ondanks rotvaart toch nog vertraging), geraak het vervallen station niet in en ren om het gebouw heen door de tunnel naar perron 2, om puffend de met graffiti besmeurde wagon binnen te vallen. Blijkt dat de trein om onbekende reden met 6 minuten vertraging vertrekt! Enfin, daardoor moet ik in Aarschot minder lang op mijn overstap wachten.

Conclusie: als u tot diegenen behoort die GR’s lopen om ze af te vinken en ze nooit meer terug te doen, deze tocht is ideaal om u van gedacht te doen veranderen! Prachtig nieuw traject! Bravo aan de ontwerpers en de medewerkers-baliseurs 🙂 Voor mij is dit traject morgen al voor herhaling vatbaar 🙂

 

Mijn Track                            Mijn fotoalbum

7 Reacties op “SGR Hageland: Tienen – Zoutleeuw

  1. François Van Den Reym

    Voor wandelaars met interesse voor geschiedenis (als die al zouden bestaan) : dit is ook de regio van “Langs sporen van de groote oorlog” een uitgave van de VZW Grote Routepaden van 2013 (ik vrees momenteel niet meer beschikbaar). Met het lezen van de Bourgondiërs van Bart van Loo ben ik na 50 blz. gestopt : te veel “roman” (wat zijn populariteit verklaart). Zie ook : Edward De Maesschalck en vooral Wim Blockmans over dit onderwerp.

  2. Twee plaatsen die me nauw aan het hart liggen.
    Tienen waar ik reeds vele jaren woon en Zoutleeuw waar ik ben opgegroeid.
    Mooie foto’s en prachtig verhaal b.
    Bedankt
    Theo 😀

  3. Mooi verhaal, mooie foto’s! Het doet me herbeleven en inderdaad het is een prachtig traject. Tienen ontgoochelde ons wat door de ongelofelijke wanorde aldaar van de werken, Zoutleeuw imponeerde ons door de geschiedenis die ons niet zo goed bekend was. Je hebt ons ondertussen ingehaald, we gaan algauw de (voor ons) laatste twee etappes doen om de cirkel te ronden. We zien er al naar uit…

    • Bedankt Paul. Misschien staan de perelaars nog in bloei op weg naar Kortenaken en Diest. Wat ik zeker ga missen, is dat speciaal cafeetje in Ransberg; mevrouw (in de negentig?) zal nu wel niet meer openen… 😦

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.