GR 561 Lommel – Neerpelt

woensdag 7 oktober 2015 donderdag 27 mei 2021
Traject: Lommel Centrum – Neerpelt Station: 26,4 km
Topo-gids GR 561 Kempen-Maaspad 2020
Weer: grijs, kil, wind, 13°C
Wandeltijd: 10.09 – 16.03
Stilte: 3/5 (vóór de Plateaux 5/5)

Aan de Dommel

Iets na 9 rijd ik met mijn seniorenticket (Neerpelt) naar Mol waar bus 84 naar Lommel centrum stipt op tijd komt aangereden.* Het is betrokken en de felle wind blaast de verkleumde terrasjesbezoekers in een hoekje. Na een snelle foto van de Teut en het Glazen Huis trek ik fleece en jas goed dicht en vertrek richting De Soeverein (evenementenhal). De masten boven de dennenbommen (mastebomen in ons dialect) doen denken aan een gestrand schip. Langs de broederlijk naast mekaar gelegen hemen van de Lommelse jeugd trekt GR 561 de duinen in. Ik volg de bewegwijzering want ik blijk een oude track geladen te hebben – de tocht van vandaag staat inderdaad al heel lang in mijn planning.

Na een heuveltop beland ik midden in de Lommelse Sahara.

Met opgetrokken kraag stap ik door het mulle zand langs het water naar de fraaie uitkijktoren. Terwijl een groep senioren uitermate luidruchtig beneden staat te kletsen, beklim ik de stalen trap naar boven. De wind waait zo krachtig dat ik bij het tweede platform twijfel om de volledige 30 m te beklimmen. Ik overwin mijn hoogtevrees (lees: respect voor hoogte) en ga tot helemaal boven. Behalve het fantastische uitzicht vallen vooral de dreigende wolken op en … valt ginds de eerste bui?!?

Lang blijf ik dan ook niet en zo rep ik me om het water heen naar de knappe voetgangersbrug over het Kempisch Kanaal. Straks in Neerpelt zal ik dat kanaal weerzien.

Over het kanaal loop ik de heide in en laat de laatste wandelaars achter me. ‘Bosland’ heet dit Lommelse natuurgebied waar nog volop gewerkt wordt aan de inrichting. Door dichte dennenbossen wandelen ik verder door het zand naar de baan naar Luyksgestel en de grens. Een lange zandweg voert me op de grens rond het recreatiedomein van Center Parks. Nauwelijks bermbloemen, valt me op; wat een contrast met het Land van Herve vorige week! Enkel het botergeel van de brembloesems en hier en daar wat dagkoekoeksbloemen brengen contrast in het frisse lentegroen. 

Bij een tweede gietijzeren grenspaal ben ik opnieuw op Nederlands grondgebied. De wind waait ongemeen heftig in dit verlaten boerenland en ik sta versteld hoe ver het toch nog is tot de aansluiting met StreekPad 5. Uiteindelijk bereik ik het fietsbaantje met de aansluiting van het Brabants Vennenpad (SP5). Langs de heldere beek bloeit nu overvloedig de smeerwortel in wit en alle tinten paars. Een aarden weg vol plassen brengt me tot bij een eenzame hoeve (boswachterswoning?): de toegang tot vogelreservaat De Liskes

Deze oude viskweekputten herbergen nu heel wat watervogels – ik zie zwanen zeilen in de wind en een aalscholver hoog in een boom – maar ik had eigenlijk gehoopt aan of in de vogelkijkhut een bankje te vinden voor de picknick. Niks dus. Langs een mooi kanaaltje dat uitgeeft op wijds boerenland trek ik dan maar verder. Heel af en toe krijg ik even de zon te zien maar even gauw zijn de dreigende donkere wolken er weer.

Aan de toegang tot natuurgebied De Plateaux (overkant noordzuidverbinding naar Valkenswaard met druk vrachtwagenverkeer) verraden geparkeerde auto’s dat er wel wat bezoekers zijn. Ik passeer een slagboom net op het moment dat een enkele zonnestraal een veldje geel doet oplichten: het blijkt om een volledige wei van cipreswolfsmelk te gaan. Schitterend.

Wat verder, aan de rand van de open heide, vind ik dan eindelijk een uit de kluiten gewassen rustbank van Natuurmonumenten voor mijn picknick. Ik ben ruim 3 uur onderweg.

Na de picknick trek ik verder door dichte dennenbosjes langs de rand van de heide. Everzwijnen hebben de boel hier flink ondergeploegd naast het pad. Bij de rand van de heide 2 wandelaars en in de open heide nog twee. De grote grazers tussen de vennetjes hebben geen aandacht voor de wandelaars. Op de mooie hangbrug over de Dommel een natuurfotograaf die even plaats maakt voor mij. Verderop steken 2 grote grazers net mijn wandelpad over zodat ik geen omweg hoef te maken. Voorbij het veepoortje verlaat ik SP5 en GR 561 (richting Borkel) en draai rechtsaf naar Neerpelt. De GR-bewegwijzering blijft voorhanden.

Na een gezellige babbel met twee wandelvrienden uit Eersel* volg ik van dichtbij de Dommel wat nog enkele mooie plaatjes oplevert. Vennetjes met waterlelies verfraaien het mooie wandelpad richting Bezoekerscentrum De Wulp dat tijdens de week gesloten blijkt. Verderop passeer ik een ijsjeshoeve bij een grote kwekerij van steur; de visvijvers hebben netten tegen de reigers. 

Aan de overkant van de drukke N71 kom ik langs een startplek voor kayakafvaarten van de Dommel en bereik even later voorbij een mooie hoeve het Kempisch Kanaal. Op een pijnlijke blaar intussen stap ik dapper verder naar de brug verderop en volg niet langer de bewegwijzering maar mijn oude track. Die voert me over de eerste brug naar het centrum van Neerpelt.

Ik kan me niet herinneren hier ooit geweest te zijn. Onder weer een sombere hemel wandel ik tussen de terrasjes en de kerk door en hoop aan het station een caféterras te vinden. Foute beslissing. Het is zo’n kwartiertje lopen tot het station en daar is helemaal niks, alleen een tochtig perron. Tegen dat mijn dieseltje komt aangereden (half uurtje wachten), ben ik helemaal verkleumd. Dat die 2 wagonnetjes in Mol gekoppeld moeten worden aan een langere trein vanuit Hasselt vind ik wel een grappige ervaring. Enfin, ik kijk tevreden terug op deze tocht door het Kempische groen, ondanks het sombere weer.

* Ontmoetingen:
1. Ergens op de bus naar Lommel stapt een wat oudere man op als enige medepassagier en begint een onderhoudend gesprek met de vrouwelijke buschauffeur van De Lijn. De twee kennen mekaar. Kort voor Lommel stapt een gekleurde medemens op, verstopt zijn gezicht in zijn hoge kraag en zet zich achterin de bus. De chauffeur wil de man zijn rittenkaartje zien. Dat maakt hem woedend en hij begint te schelden of ze dat bij iedereen die opstapt zo doet. Ze maant hem aan een mondmasker op te zetten. Dat heeft hij niet. Hij stapt zo op elke fucking bus, tiert hij. De chauffeur belt haar baas dat een passagier zijn mondmasker niet wil opzetten. Dreigend komt hij naar voren gelopen en begint haar te filmen en te bedreigen: ik heb je op beeld en zal je zoeken; je gaat hier fucking niet mee wegkomen. Ook de oudere man die haar kant gekozen heeft, krijgt er van langs; ook hij wordt gefilmd. Het fucking teringwijf is niet onder de indruk, stapt uit haar bus en belt de politie. De rode anorak verlaat briesend de bus en kiest het hazenpad. Niet met mij, zegt de chauffeur, da’s al de tweede vandaag en zet haar bus in beweging. De oudere man vertrouwt me toe dat hij onderweg is voor een kankeronderzoek in de kliniek…
 
2. Uren later: twee heren uit Eersel picknicken op een omgevallen boom in natuurreservaat Hageven. Na een hartelijke begroeting en een leuke babbel vertrouwt één van de twee me toe dat hij 3 weken in coma heeft gelegen na Covid 19 – tijdens die 3 weken is hij zelfs met de helikopter van Eindhoven naar Groningen getransporteerd geweest. Nu gaat het goed met hem, hij beschikt weer over 90% van zijn mogelijkheden. Nou, zeg gerust 110%, zegt zijn vriend.

Mijn Track                                       Mijn Fotoalbum

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.