GR 128 Aarsele – Deinze

Do 6 januari 2022
Etappe Aarsele bushalte – Deinze station: 13,4 km
Topogids: Vlaanderenroute GR 128, 1ste druk 2020
Wandeltijd: 11.25 – 14.49
Weer: zonnig, 3-5°C
Stilte: 3/5

Grammene

De meesten wandelen van Deinze station naar Tielt station of omgekeerd. Omstandigheden dwingen mij tot een korter traject. Omdat ik met O.V. onderweg ben, meer bepaald met een belbus, ligt mijn vertrekpunt op deze etappe nabij Aarsele op de N35, net over de grens met West-Vlaanderen.Ik had die belbus vorige week al besteld maar toen moest ik onverrichterzake naar huis terugkeren omdat er door een ‘persoonsongeval’ geen trein naar Berchem reed. Vandaag verliep de verplaatsing probleemloos, zij het dan dat er op de trein naar De Panne – toch een lang traject – voor de reizigers geen enkel bruikbaar toilet was. Daar voelde ook de treinbegeleider zich heel ongemakkelijk bij zodat hij speciaal voor mij toch de deur openmaakte. Merci, meneer de treinbegeleider. Reizigers die het op eigen houtje probeerden, kwamen telkens teleurgesteld terug.

De N35 verloopt bij Aarsele over een heuvelrug, een cuesta, zodat je diep in het onderliggende boerenland kan kijken. Ik wandel eventjes terug langs de drukke verkeersweg om dan af te dalen naar een boerderij en aansluiting te vinden op het witrood van GR 129 Dwars door België (van Brugge naar Arlon). Het is schitterend weer vandaag, zowat 3°C op dit moment, niet te veel wind zodat ik welgezind door open landbouwgebied naar de spoorweg stap. Daar aangekomen is de gevreesde pijn in de kuit al aanwezig. Aan de overweg vind ik het witrood van GR 128 en samen stappen we naar Wontergem, een dorp dat volgens Wikipedia bestaat uit boeren en forensen.

Bij de kerk maak ik een foto van zijn bekendste inwoner, Flandrien Lucien Buysse. Voorbij Wontergem volgt de GR een mooi knuppelpad langs de spoorweg en passeert een kleine spoorbrug over de Vondelbeek. De Duitse inscripties verwijzen naar het oorlogsverleden van dat bruggetje (1940). Verderop takt GR 129 af in de richting van Gottem terwijl GR 128 me sneller dan verwacht – ik ben nog maar een uurtje aan het stappen – in het voormalig vlasdorpje Grammene brengt.

De toch wel indrukwekkende kerk is afgesloten. Een dalend weggetje brengt me langs een oude vlasroterij naar de Oude Leie. Ik volg deze even langs de rietoevers tot waar ze gedempt is om dan aan de overkant een smal en glibberig veldpad te volgen in de andere richting. Het heeft vannacht gevroren en de toplaag is nu gesmolten zodat ik meer schaatsend dan stappend de oever volg naar de Lorenzobrug. Om maar te zeggen dat het spekglad is en dat ik om te genieten van het idyllisch oeverzicht gewoon moet blijven stilstaan. De pijn zit intussen in het hele dijbeen.

De klim naar de stalen spoorbrug over de Leie maakt meteen duidelijk: zoals de fysieke toestand nu is, moet ik niet naar de Ardennen trekken voor een wandeltocht… Enig mooi ligt de kerk van Grammene tussen de bogen van de spoorbrug. Aan de overkant daal ik weer af naar de waterkant en volg een visserspaadje tussen weide en rietoever. Schitterend gewoon.

Ik hou mijn picknick op een visserstrap, pal in de zon, terwijl watervogels allerlei zich duidelijk thuis voelen in hun habitat. Zodra ik stop met stappen, is overigens de pijn weg zodat ik van deze pauze ongelooflijk geniet en blij wordt dat ik hier ben.

Wanneer ik verder langs de oever stap, zie ik Deinze al aan de horizon (bloemmolens + kerktoren). Een ommetje brengt me tot aan de oever van het brede Schipdonkkanaal naar Brugge. Ik kwam het kanaal – bijnaam De Stinker omdat er met het roten van het vlas vroeger nogal wat vervuiling gepaard ging – ooit al tegen op GR 5A. Er passeert net een volgeladen aak.

Minder idyllisch nu – er is verkeer van auto’s en wielertoeristen – volg ik het betonnen jaagpad naar de eerste kanaalbrug. Aan de overkant daal ik af naar het mooi aangelegde Kaandelpark en kom uit op het marktplein. Het tochtige plein is vooral aangelegd met het oog op de commercie en kan me niet bekoren. De koffie waar ik naar uitgekeken heb – mijn jaarlijkse tournée minerale van 2,5 maanden is begonnen! – smaakt naar heet afwaswater; ik betaal mijn € 2,70 en laat hem staan. Dit doe ik mezelf niet aan. Een blik op de klok leert dat ik, mits wat loopwerk door de hoofdwinkelstraat van Deinze, mijn trein van vlak voor het uur nog kan halen en zo geschiedt.

Terwijl de zon langzaam tot volledig wegzakt, herbekijk ik mijn foto’s en bestudeer al eens de route van mijn volgende etappe naar Tielt. Ondanks alles was deze eerste wandeltocht van het jaar een voltreffer, mede door het schitterende weer.

Mijn Track                         Mijn Fotoalbum

4 Reacties op “GR 128 Aarsele – Deinze

  1. Are you not a complainer Guido? (about the coffee). Or maybe you have no hope that a replacement cuppa would be any better.

    • Exactly. It’s all about the amount of grinded coffee they allow the coffee machine to use. If they want to save on that, you’ll get coloured water, also the second time. They didn’t care if I drank it or not.

  2. Het blijft steeds heel leuk om je verslagjes te lezen. Ik vind het tof dat je alles toch steeds op een positieve manier benadert en nadruk legt op al het moois dat er onderweg te zien is (want Grammene en Wontergem zijn niet direct toppers – traject langs de Oude Leie is natuurlijk super). Let op voor je volgende etappe: er zijn een paar trajectwijzigingen (zie website). De GR 128 passeert nu ook angs het station van Tielt en er is een verbetering rond de Poelberg (ook in Tielt). De markering is zeker in orde. Alvast veel beterschap met de beentjes en veel wandelplezier in 2022.

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.