Soonwaldsteig: Rheinböllerhütte – Jägerhaus

Vr 27 mei 2022
Etappe 5 Autohof Rheinböllen – Jägerhaus
Afstand: 15,3 km (357m↑ HM & 407m↓m vlgs Outdooractive )
Wandeltijd: 10.15 – 15.00
Weer: motregen, wisselvallig, geen zicht, veel wind, 14°C
Stilte: 4/5 (A61; windmolens)
Website Soonwaldsteig
Groep: An, Georges, Liliane, Guido

In de regen op de Ohligsberg (609m)

Zonder acribische voorbereiding thuis was het niet gelukt om Forsthaus Jägerhaus midden in het Bingerwald te vinden. Onze auto-GPS kent het niet. Uiteindelijk zijn we er via het dorpje Waldalgesheim geraakt. Van daar met auto 2 naar Rheinböllen is  dan weer ‘a piece of cake’. De geparkeerde vrachtwagens van gisteren (feestdag) zijn verdwenen op de Autohof; plaats genoeg.

Terwijl we door het hoge gras naar de onderdoorgang van de A61 stappen, ben ik er allesbehalve gerust in: het profiel van de wandeling vandaag voorziet een steile klim van meer dan 200 HM. Hoe gaat mijn been dat verteren? We steken de Guldenbach over, verantwoordelijk voor dit breed uitgesneden dal langs de snelweg. We zijn ook op onze hoede voor teken – in een Duitse blog was daarvoor gewaarschuwd.

Onmiddellijk na de brug begint de beklimming voorbij een metalen poortje. In verschillende etages gaat het soms steil door het woud tot Forsthaus Emmerichshütte, een eerste horecazaak en blijkbaar ook vakantiecentrum. Het is evenwel te vroeg voor een pauze en we klimmen verder door het Ingelheimer Stadtwald tot op een hoogte van 609 m. Op de steilste stukken speelt mijn heup behoorlijk op: ik kan geen kracht meer zetten op het rechterbeen en moet af en toe even bijkomen.

Onderweg naar de schuilhut op de Ohligsberg is het beginnen miezeren. Het windmolenpark op deze berg maakt behoorlijk kabaal; samen met de motregen trekt de wind serieus aan. Het beloofde uitzicht valt dan ook dik tegen: we zien zo goed als niks daar beneden.

Terwijl we de regenhoes over onze rugzak trekken, wie komt daar vrolijk groetend aangestapt: de groep van gisteren. Zij hadden overnacht in de pizzeria in Rheinböllen en breken vandaag hun wandelvakantie af. Onder het intimiderende gemaal van de reusachtige windmolens trekken we verder over de bergkam onder begeleiding van Europese wandelweg E8 – gisteren was het de E3. Ook de Hildegard von Bingenweg volgt opnieuw dit traject.


Nu de steilste stukken achter ons liggen, voel ik niks meer in heup of been en bereik ik ontspannen en vol verwachting het bemande Forsthaus Lauschhütte. De andere groep zit er buiten op het overdekte terras uitgebreid te picknicken met de fles wijn op tafel en de ‘flachmann’ (hip flask) onder tafel. De hut zelf gaat helaas pas om 15 uur open!!! De bosparking staat nochtans vol auto’s en er wordt gretig gebruik gemaakt van het toilet dat wel open is. Wat een tegenvaller opnieuw. Vandaag is niet mijn dag; ik had vannacht ook slecht geslapen.

Op uitsluitend brede boswegen gaan we na een korte picknick (de andere groep is nog lang niet klaar) naar de uitkijktoren op de Salzkopf (628m): ook afgesloten. We dalen op nog steeds brede boswegen naar de Rennberg om vervolgens in het Obere Morgenbachtal te komen. Voortdurend komen we wandelaars en MTB’ers (vaak elektrisch) tegen in de andere richting. Die Lauschhütte moet wel erg populair zijn. Twee zwaarbepakte jongedames vragen ons helemaal gedesoriënteerd de weg: ze hebben geen kaart of geen track en blijkbaar ook geen benul van de vele wegwijzers…

Pas helemaal op het einde verlaat onze Steig de bosweg om op een heerlijk wandelpad de slingerende Morgenbach te volgen. Die laatste snijdt een steeds diepere gleuf in de berg tot we samen het asfaltbaantje bereiken waar we vanmorgen over reden. Intussen is de zon gaan schijnen maar in de kloof merken we daar weinig van. We gaan nog enkele meters verder tot aan de Steckeschääferklamm – daarover morgen meer – en steken een mooi houten brugje over om dan fors door een schapenwei naar Forsthaus Jägerhaus (350m) te klimmen. Dat lukt me in twee keer. Tot mijn opluchting is deze horecazaak wel open en na een laatste regenbuitje genieten we van een Hefeweizen of een Kaffee mit Kuchen.

We zijn het erover eens: vandaag was de minste etappe tot nog toe. Die brede boswegen zijn wellicht aangelegd voor zowel bosbouw als het uitgestrekte windmolenpark maar ze deden ons wandelhart niet sneller kloppen want … vrij voorspelbaar.

Ook vanavond zullen we een flesje kraken op het zonnige binnenplein van ons hotelletje dat we deze keer bijna voor ons alleen hebben. Gisteren kwam het halve dorp eten 😉

Mijn Track                     Mijn foto-album                  Album Georges

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.