GR 561 Diest – Zittaart

Datum: 13 oktober 2012 za 7 mar 2020
Topo-gids GR 561 Kempen-Maaspad 2020
Tocht: 20 km – traject Diest station – Zittaart
Weer: zonnig, wisselend bewolkt, 10°C
Wandeltijd: 10.05 – 15.18
Stilte: 3/5

In Dassenaarde

Het is zo ver. Voor het eerst begin ik opnieuw aan een reeds gelopen GR: a) omdat hij zo mooi is b) omdat hij deels vernieuwd is c) omdat hij bereikbaar is. Ik parkeer nabij de bushalte in Zittaart en neem lijn 302 (die vertrekt aan het station van Geel!) naar Tessenderlo (kerk).

Onderweg in Klein Vorst stappen wandelmaten G. & L. ook in. Samen nemen we in Tessenderlo bus 299 naar Diest Station, op korte afstand van het officiële startpunt bij de wandelboom. Diest kennen we van GR 5, GR 510 én dus GR 561 – het stadje zelf is absoluut een bezoek waard en dat doe je best via GR 510.

Station Diest als startpunt

Aangekomen op het stationsplein van Diest stellen we vast: op een zaterdagvoormiddag om 10 uur is er nergens koffie te krijgen. Alles gesloten. Maar goed: de zon schijnt en onder een heerlijk blauwe hemel – na weken van regen – beklimmen we de wandelbrug over de spoorweg, kruisen de verkeersweg en beginnen aan de beklimming naar het vliegveld van Schaffen. We worden direct beloond met een prachtig uitzicht.

Voorbij het vliegveld komen track en bewegwijzering al niet overeen. We volgen (ten onrechte) de bewegwijzering en komen via een druk bereden asfaltbaantje in een woonwijk. Achter de huizen bereiken we de brug over de zwangere Zwarte Beek en belanden in het prachtige natuurgebied Dassenaarde. Een aparte knooppuntenwandeling vind je hier.

Modderige paadjes – het is kiezen voor de stekels van de meidoorn of het water – brengen ons naar hogere zandgrond en de goed beveiligde Bolhuiskapel waar we op een bank in de zon een vroege rustpauze inlassen. Wat een uitzicht! Helaas is het zaterdag en dan word ik steevast belaagd en achtervolgd door mannen met kettingzagen, slijpschijven, boormachines en hogedrukreinigers. Kortom, mannen die wel wat beters te doen hebben dan ijdel door de natuur wandelen.

De dennenbossen worden mooi onderbroken door open plekken met nieuwe heide, vlonderpaden die uitgeven op grote waterplassen, een bescheiden holle weg. De vogels fluiten en de lente lijkt begonnen. De geleidelijke overgang naar de Kempen gebeurt in het natuurgebied Gerhagen waar de dennenbossen, tenminste hier, nog dichter zijn. Onze hoop om aan Gerhagenvijver iets te drinken in het visserscafé blijkt ijdel: gesloten om 12 uur! En het is 12.10!

Weide tegenover Gerhagenvijver

In Gerhagen

Mijn wandelmaatjes kennen Gerhagen op hun duimpje, maar Lilianes suggestie om een ommetje te maken naar een boscafé in de buurt, leggen we naast ons neer; we beslissen om door te stappen tot Vorst. Nadat we een prachtig heidegebied doorkruist hebben en een Mariagrot gepasseerd, komen we in een woonwijk bij Schoot. We laten de wijk achter ons, lopen langs een grote visvijver en komen in het overstromingsgebied van de Grote Laak. En dat moet je letterlijk nemen: de beek is zo gezwollen dat de brug op het water lijkt te drijven en de wei verderop staat onder water.

Dan trekt de mooie kerk van Groot-Vorst onze aandacht; zoals bij vele kerken en abdijen in de buurt bestaat de basis uit plaatselijke ijzerzandsteen. We menen een slechtvalk te bespeuren of is het een havik? Na een fotootje van de historische pastorie in het centrum steken we het driehoekige (Frankische) plein over op zoek naar horeca. Alles gesloten! We maken nog 2 ommetjes maar ook die zaken zijn gesloten! Is dat hier katholiek of streng gereformeerd!!! Niets aan te doen, we moeten verder en komen via een veldweg terug ‘on track’.

Gelukkig vinden we verderop een rustbank bij een mooi hoevetje. We kunnen wel een pauze en een boterhammetje gebruiken. Rondom ons bloeit uitbundig het speenkruid, samen met klein hoefblad één van de eerste vrolijke voorjaarsbloeiers.

Kleine Laak

De natte bossen waar we langs trekken, zijn vooral beplant met populieren, ook aan de overkant van de drukke N174. Het enige dat droog lijkt, is ons wandelpad, zeker in de buurt van de Kleine Laak. Terwijl de zon nu af en toe schuilgaat achter voorlopig onschuldige wolken steken we de E313 over. Onderweg naar de brug over het Albertkanaal bewonderen we nog de historische Sint-Niklaaskapel met strooien dak.

Eens het kanaal over draaien we schuin rechtsaf en moeten zowaar een eerste Kempische zandheuvel beklimmen – een weidepad leidt naar de Haenvense molen, gebouwd op het hoogste punt van Zittaart. Naast de Sint-Bavokerk staat een heel mooi beeld van de heilige Bavo.

We verlaten hier de track en nemen een afkorting naar het rondpunt waar mijn auto geparkeerd staat. De hemel is nu helemaal betrokken. In een bruine kroeg op de markt van het nabije Meerhout vieren we deze mooie eerste etappe nog gezellig na.

(P.S. de bewegwijzering kan hier en daar beter; topogids en/of track meenemen)

Onze Track                             Mijn Foto-album

6 Reacties op “GR 561 Diest – Zittaart

  1. When I retire I’m going to very busy following in your footsteps on these excellent walks Guido.

  2. Schitterende fotoreportage! We deden op hetzelfde moment etappe 2 van GR561, Zittaart > Balen Scheps. Die vond ik iets minder mooi dan etappe1 maar we hebben er toch van genoten.

Geef een reactie - Freue mich auf Kommentar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.